Transpirinaika 2009, een belevenis !

Het afgelopen jaar heb ik met Col d’Extrême de Transpirinaka mountainbike tocht gereden .

Frits, een collega waar ik vaak mee mountainbike, ging mee als begeleider, waardoor voor mij de drempel om mee te gaan een stuk lager lag.
Ik vond het nogal wat, ruim twee weken van huis, vrouw, kinderen en hond achterlaten, dagelijks gemiddeld 70 à 80 kilometer fietsen en daarbij ook nog eens gemiddeld twee kilometer omhoog.

Wat ben ik blij dat ik me heb laten overhalen!
Het was een prachtige tocht. Wel zwaar, maar voor mij goed te doen. Ik had bijvoorbeeld het hele jaar daarvoor niet meer dan 60 kilometer op de fiets gezeten. Maar omdat ik ook veel aan hardlopen doe, had ik een goede basisconditie.
Ik ben rustig begonnen, geen extra lussen gereden, (want dat kan ook als je dat wil). Mijn doelstelling was om vooral veel te genieten en de tocht van kust tot kust uit te rijden.

Genoten heb ik van de prachtige natuur. Ik nam lekker tijd om rond te kijken, foto`s te maken en tijdens het fietsen af en toe een praatje te maken met een medefietser. Al snel ontstonden er drie groepen. Een fanatieke groep die elk lusje, hoe zwaar ook, mee wilden pikken, een tweede groep die het wat rustiger aan deed en een derde groep die rustig elke dag de tocht wilde volbrengen.
En af en toe reed er iemand in een andere groep mee, om te herstellen of om juist wat extra`s te doen. Hierdoor kwam er eigenlijk nooit iemand alleen te zitten wat voor de veiligheid en de pech onderweg wel zo prettig was.

De routes waren erg gevarieerd en kwamen door de mooiste stukjes natuur. Vaak begon de dag met een lange klim. Er werd veel off road gereden, van eenvoudige gravelpaden tot moeilijk begaanbare paden met stenen en rotsblokken. Je technische vaardigheden werden voortdurend op de proef gesteld,
zowel bergop als bergaf.
Ik heb genoten van de spectaculaire afdalingen die soms wel meer dan een half uur duurden en voor mij een beloning waren voor al het klimwerk. Elke dag kregen we ook weer andere landschappen te zien, en vooral veel paarden, schapen en koeien die overal gewoon los lopen.
De ene dag was wat langer dan de andere en dat zorgde ervoor dat je lichaam ook af en toe wat “rust”
kreeg. Rust is natuurlijk een relatief begrip omdat het toch een inspanning is van veertien opeenvolgende dagen.

De sfeer in de groep (het waren 20 mensen) was erg goed. Zeer kameraadschappelijk. Dat is ook nodig, want er zijn momenten bij dat je elkaar nodig hebt om de finish te halen. Als je drie keer in tien minuten lek rijdt of waneer een klim net een half uur te lang duurt, dan ben je blij als er iemand is die je helpt of je er doorheen sleept.

Het eten en drinken was prima verzorgd. ‘s Ochtends was er een prima ontbijt met voor Spaanse begrippen belachelijk veel eten. Maar dat was nodig, want je had immers wel een aantal uurtjes te fietsen tot aan de lunch en dan komt een hongerklop niet goed uit.
De lunch was meestal halverwege de etappe gepland, George, Emiel en Frits hadden steeds heerlijke exta dingen gehaald waardoor je weer vol energie aan de rest van de etappe kon beginnen.
Aan het eind van de dag werden onder het genot van een hapje en een drankje ervaringen uitgewisseld.
Ook werden technische problemen opgelost. Gelukkig hadden wij Piet mee die volgens mij voor  iedereen de vering van de fiets afstelde, waardoor uiteindelijk iedereen comfortabel kon afdalen.

Het weer is eigenlijk, op één dag na, prima geweest. Al moet je met etappes waar je boven de 2000 meter fietst, wel rekening houden met je kleding. In principe reed iedereen met een rugzak, met daarin extra kleding, water en eten. Ook kregen we nog een soort EHBO pakketje mee, gelukkig niet nodig gehad voor mijzelf. Dit was bij mekaar toch al gauw vier tot vijf kilo aan extra gewicht. Ik kreeg hiervan erg veel last aan mijn nek en rug.  Het is dan ook belangrijk om een goed passende rugzak aan te schaffen.

De overnachtingen waren eenvoudig. De ene keer in een hotelletje met tweepersoons kamers de andere keer in een berghut met driehoog stapelbedden en een slaapzaal. Het is wel verstandig oordopjes mee te nemen want het schijnt dat er bepaalde mensen zijn die nogal snurken. Ik vond dat die wisselende accommodaties wel wat hebben. daarnaast was ik vaak zo moe dat ik blij was dat ik ergens kon slapen. In elke gelegenheid was er een ruimte waar we gezamenlijk aten en waar aan het eind van de avond de etappe van de volgende dag werd besproken. Dit gebeurde aan de hand van een roadbook, ervaringen van de begeleiding en hoogteprofielen.

Al met al kijk ik terug op een geweldige belevenis. Ik kijk nog geregeld met veel plezier naar de foto`s en besef dan hoe bijzonder het is geweest.
Ik heb het momenten zwaar gehad, maar de indrukwekkende natuur, de rust en de onderlinge gezelligheid hebben deze tocht tot een onvergetelijke ervaring gemaakt. Als ik de kans krijg wil ik het zeker nog eens doen.

George, Emiel en Frits, bedankt voor jullie inzet dit te organiseren. Medefietsers bedankt voor jullie kameraadschappelijkheid en gezelligheid.

Eus van Oosterhout
Malden, november 2009