Transpirinaika 2008 Ik zou het zo weer doen!

 
 
Na zo’n 5 jaar lang wekelijks de ATB-route in Drunen te hebben gereden begon bij mij het idee te ontstaan om eens een keer een lange, zware tocht te rijden in de “echte” bergen.
Na wat zoeken kwam ik op de website van Col d’ Extrême terecht.
Één van hun tochten, de Transpirinaika, sprak mij wel aan en ik besloot eigenlijk meteen dat dit de tocht was waar ik naar op zoek was.
Na min of meer serieuze training en voorbereiding was het september 2008 zover: het avontuur ging beginnen!
De heenreis ging per trein, terwijl de fietsen door het begeleidingsteam per busje met trailer vervoerd werden.
Jammer dat één van de deelnemers de trein in Rotterdam miste, maar na een achtervolging tot aan Parijs kon ook hij zich bij de groep aansluiten, omdat de trein vanaf Parijs wat vertraging had opgelopen. ’s Avonds kwamen we in Hendaye aan waar de tocht de volgende dag ging beginnen.
De eerste dag was goed voor de mensen met heimwee, omdat we typisch Nederlands zomerweer hadden (de hele dag regen). Al gauw werd het weer beter maar de wegen slechter, de paden waar we over reden (voorzover je het soms nog paden kon noemen) waren nogal ruw wat nogal eens een lekke band of valpartijtje tot gevolg had.
De te rijden etappes varieerden van zwaar tot loodzwaar, maar daar kwamen we juist voor. De dagafstanden varieerden van zo’n 50 tot ruim 100 kilometer en alles beneden de 1500 hoogtemeter per dag beschouwden we als een rustdag. In de kortere ritten zat meestal nogal wat klim- en klauterwerk met de fiets op de rug.
We leefden volgens een vrij strak schema: opstaan, wassen, ontbijten, bagage inladen in de bus, fietsen, douchen (soms een koude), fietsonderhoud, diner en slapen en af en toe een biertje of wijntje tussendoor.
De tocht voerde ons over mooie grasvlaktes, door bossen en nette kleine dorpjes, over lange en steile onverharde paden afgewisseld met af en toe een stuk over asfalt, bergen, kloven, dalen, riviertjes en beken.
Het eten was altijd uitgebreid, goed verzorgd en van goede kwaliteit. Niet te geloven waren de hoeveelheden die je allemaal wegstouwt als je de hele dag op je fiets zit.
Ook het slapen was een aparte ervaring, de ene keer sliep je met 2 man op een kamer in een lekker bed , de andere keer op matrassen op de grond met 15 man op een kamer en weer een andere keer met 23 man (inclusief 2 vrouwen) op 1 kamer op stapelbedden van 3 verdiepingen en 5 breed naast elkaar, wel knus natuurlijk!
De sfeer was vanaf het begin tot het eind prima en er was een goed “wij-gevoel”.
De organisatie en routebeschrijvingen voor onderweg waren goed verzorgd en het begeleidingsteam sprong goed in op onvoorziene omstandigheden.
Kortom, een aanrader voor iedere fanatieke biker.  
Ik zou het zó weer doen.
 
Samengevat:
 
Leuk/lekker/goed:
- Veel, gevarieerd en goed eten
- De organisatie/het begeleidingsteam
- Mooie zware routes, de stilte en de rust van de omgeving
- Fijne/gezellige groep mede-bikers
- Goeie routekaarten en mogelijkheden voor GPS-gebruik
- Over het algemeen heerlijk weer
- Glassex
 
Minder leuk/lekker/goed:
- Het gesnurk ‘s nachts van je medebikers of organisatoren (George en Ad!)
- Het eerste contact met je zadel ’s morgens
- Het moment dat de tocht afgelopen was
 
Dick Blok, Drunen
Oktober 2008