Voor een gedeelte van de etappe van vandaag heeft de organisatie speciale vergunning moeten vragen. Het betreft de passage door het Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido). Gisteren was er veel geroezemoes terwijl George de manier aangaf hoe we deze etappe gaan rijden. Omdat men grote groepen wil vermijden gaan we per twee personen door het park. Ik was gekoppeld aan maatje Jeroen Bonenkamp, maar die is herstellende van zijn val. Daarom schuift zijn broer Heiko naar voren. Voorstel is dat de langzaamsten als eerste starten.
Als we op het punt  zijn aangekomen waar we met twee personen moeten rijden (Torla), zijn mijn maatjes Remie en Bjorn al vertrokken. We beginnen meteen aan een pittige klim (Sierra de las Cutas). Heiko heeft een soepel snel ritme te pakken; ik zoek echter zoals elke dag naar het gevoel. Wanneer ik na een kilometer bij Heiko ben is het ook meteen over en ben ik los en weg. Het idee was goed, maar de uitvoering is anders. De één na de ander haal ik in op de eerste kilometers.
Bij een haarspeldbocht staan Thiery en Christiaan. Bij dit uitzichtpunt (“Mirador de Cruceta”) is een oriëntatietafel met daarop aangegeven de bergtoppen van het Tendenera-massief. Het moet hier machtig zijn om door te wandelen en als uitdaging de bergtop Monte Perdido (3355m) beklimmen. Wij hebben nu echter een ander doel. Dus ga ik door, maar op weg waar naartoe? Gaandeweg is het zicht minder en daalt de temperatuur. Ik haal geen mensen meer in. Ik jaag op Remie en Bjorn hoewel ik niet weet hoe ver ze voor me zijn. De mist trekt alles dicht en het is een beetje koud. Ik zie niets voor en achter me. Ik weet echter dat er rechts een afgrond is en links een bergmassief. De stenen glimmen en het is nat. Geconcentreerd fiets ik zo hard mogelijk om uit deze mistsituatie te geraken. Alleen een gebied doortrekken maakt de beleving anders. Het respect voor de omgeving is groter en je voelt je klein in deze machtige natuur.
Met een draai naar rechts om het massief kom ik aan de zonnige kant van de berg. Het klaart op, er is zicht en het is alsof ik een ander gebied binnenfiets: de lucht, de bergen, de ondergrond, de geur, de kleur, alles is anders. Op een hoogte van boven de 2000 meter blijf ik genieten en het pad daalt iets waardoor ik vanzelf door het gebied suis. Tijd om stil te staan en het panoramalandschap in me op te nemen. In de verte zie ik een busje, maar geen mens te bekennen. Zo gaat het verder solo richting Nerin. Ik vergeet echter weer op de kaartjes te kijken en doe dat alsnog bij een herkenningspunt (dat staat beschreven). Er volgt nu een afdaling over een onverhard pad met rotsachtige bodem.
Plots komt er een eind aan mijn trip als ik arriveer bij de lunchplek (dorpje Nerin). Er is een grasveldje uitgezocht, maar een grondbezitter (??) is daar niet van gediend. Hij loopt wat nukkig rond en raapt papiertjes op (die absoluut niet van ons zijn). George kalmeert de man wat door hem euros toe te stoppen. Ik voeg me na het stokbrood, de vis, de yoghurt en de vruchtendrankjes weer bij de kopgroep. We moeten door een kloof met mooie doorkijkjes. Het is echter een éénrichtingsweg en wij komen van de verkeerde kant, dat is dan weer minder. Als we aan het slot beginnen (Lafortunada – Saravillo) is het stuivertje wisselen met elkaar en is het Bjorn die weg demarreert. Op het asfalt kan ik goed vaart maken en dicht het gat. Even later is het de buurt aan Remie en ook die pareer ik, zodat ik als eerste aankom bij de herberg “Borda Miguela”.
Een prachtige rit, met vele indrukken o.a de Añisclo–kloof.
Ruim 90 km afgelegd met weer veel hoogtemeters.

Jeroen Machielsen, Nijverdal