TRANSPIRINAIKA 2007, EEN ONVERGETELIJK AVONTUUR

De Transpirinaika was voor mij een ultieme uitdaging, die al een tijdje door mijn hoofd speelde. Ik had al wat km gefietst in de bergen en een paar lange fietstochten gemaakt, maar dit was toch van een ander kaliber, waardoor ik toch wel twijfelde. Maar een paar mails naar George, het lezen van de boeiende reisverhalen op de site en het horen van het verhaal van een vorige deelnemer, deden mijn enthousiasme stijgen en ik hakte de knoop door om me in te schrijven. Meteen vatte ik de koe bij de horens en na een check-up bij een sportarts, begon ik gericht te trainen. Toch kon de goede voorbereiding niet beletten dat de onzekerheid, de zenuwen en de vraagtekens terug stegen met de minuut dat de datum van vertrek naderde … zou ik slagen ? Met knikkende knieën ben ik de fietsbus in Breda opgestapt en na een vrij slapeloze nacht, zijn we bij het ochtendgloren met open armen ontvangen door George, Ad en Frits … onze leiders, ‘engelbewaarders’, raadgevers, bevoorraders en manusjes van alles … van het eerste en het laatste uur, zo zou blijken tijdens onze reis, ons avontuur !!!Bij onze aankomst hadden we even tijd om ons te bevoorraden met energie voor tijdens de eerste rit, daarna een groepsfoto aan de Atlantische Oceaan en een bakje koffie, dan konden we vertrekken. De adrenaline gierde alom … De eerste beklimming diende zich aan, het startschot was gegeven !!!! In het begin moesten we wat acclimatiseren, maar algauw hadden we elk ons ritme gevonden en konden we op eigen tempo verder. Dankzij de ongelofelijk goed voorbereidde tocht door Georges en zijn assistenten Ad en Frits (onze fietsende assistent onderweg), moesten we ons enkel nog focussen op het fietsen en konden we volop genieten ! De goed uitgekiende, harde en onverharde wegen leidden ons door bergen en dalen, langs verrassende plekjes, kleine dorpjes (soms onbewoond en verlaten), prachtige natuur en zeer mooie landschappen. Sommige dagen kwamen we alleen maar grazende koeien, schapen en loslopende paarden tegen. Soms werd er ook eens halt gehouden bij een klein dorpje waar we dan op een terrasje met volle teugen konden genieten van een drankje en een stuk taart. Dit was dan ook een welgekomen rustpauze. Indien praktisch mogelijk, werden we ‘s middags opgewacht met de picknick (de plaats werd de avond ervoor vermeld in de dagelijkse briefing). Dit was hét moment om even op adem te komen, hier zagen we ook de anderen (die wat vlugger of trager gefietst hadden) en konden we er met nieuwe energie terug tegenaan. Verder werd ons energie op peil gehouden door de gesponsorde energierepen en sportdrank … Merci aan ‘Maxim’!  Iedere avond konden we dan ook weer terecht in een authentieke ‘refugio’. Het gebeurde dat die op zo’n grote hoogte lag dat je dacht : ‘Hoe kan men hier voldoende bevoorraden ?’, precies daar kregen we dan (althans dat vond ik toch) verrassend de lekkerste en met veel liefde bereidde maaltijd !! Het was ook zalig om ’s morgens de luiken of de vensters in de ‘refugio’ open te gooien en te genieten van de ontluikende dag, de nevelslierten, de rust en de stilte, de ‘pure’ lucht … Dat waren echte vitaminen en we konden er weer tegenaan !!

De tocht was wel pittig en soms afzien, iedere dag was een overwinning op zich ! Het zwoegen en sakkeren op een zware helling waren soms snel vergeten bij de aanblik van het prachtige panorama op de top en ook dat was een pure vitamineboost naar mijn gevoel. En had je eens een mindere dag, dan was er nog altijd het alternatief van de kortere route en daarom niet minder mooi. Maar de dames konden toch goed hun mannetje staan, zowel in de vlugge als in de tragere groep ! ‘Opgeven’ stond niet in ons woordenboek !Ik besefte ook maar al te goed dat ‘mijne vélo’ (allé mountainbike) een niet te onderschatten rol speelde in het goed slagen van deze tocht … Mijn MTB werd dan ook naar het pied-de-stal niveau verheven en werd iedere avond met veel liefde en zorg gekuist en gesmeerd. Hij was dan ook mijn beste compagnon, zònder stond ik nergens … Bij het maken van mijn valies had mijn kledij zelfs moeten inboeten voor wat meer materiaal om mijn fiets te ‘soigneren’ en zo nodig te herstellen (kwestie van prioriteiten !!!)! Tot hier de ode aan ‘mijne vélo’, wat in dit verslag zeker niet mocht ontbreken.Voortgestuwd naar het einde van de tocht moesten we, na ons meestal op Spaans grondgebied begeven te hebben, terug naar Frankrijk. Hier kwamen we terug op zo’n paadje (bleek een GR pad te zijn) waarvan we dachten : ‘Waar leidt George ons nu weer naartoe ?’ Dit hadden we al vaker eens gedacht en het bleek altijd een echt avontuur op zich te zijn. Het pad leidde ons tot een prikkeldraad die we over moesten en dit bleek dan ook de grensovergang te zijn … Het was precies een smokkelweg en ik voelde me dan ook een beetje zo … We waren terug in Frankrijk en het einde naderde … de Middellandse Zee lonkte !! Maar eerst nog overnachten in een prachtig oud klooster, dat nu dienst deed als ‘refugio’. Het besef van het naderende einde maakte me wat weemoedig. Wat we meegemaakt hadden was zo prachtig en mooi, de realiteit van het dagelijkse leven was hier wel heel ver weg … Gedragen door de ganse groep (we hadden echt een toffe groep die steeds klaarstond om elkaar te steunen), met op kop George, Ad en Frits, hadden we de voorlaatste dag bereikt …  De laatste dag zijn we terug elk op ons eigen ritme gestart en op de laatste top hebben we elkaar opgewacht en samen iets gedronken in een kleine herberg. Daarna zijn we ‘broederlijk’ samen naar ons eindpunt gereden.

Het eenheidsgevoel was groot, de euforie nog groter, toen we ‘de andere kant’ bereikten !!! We hadden het gehaald !!! De bekroning was dan ook een duik nemen in die onmetelijke en verfrissende zee … Het einddoel was bereikt en George, Ad en Frits deelden mee in onze vreugde, ook hun doel was bereikt. Ze stonden ons op te wachten met Champagne en samen hebben we er eens goed op ‘geklonken’. Dit smaakt zonder meer naar nog !!!!!P.S. Terug thuis heb ik me echt moeten aanpassen aan de chaos van het verkeer, het leek allemaal zo druk en gevaarlijk ! Ik was dit niet meer gewoon, wat een tegenstelling tot die kleine, rustige, soms zeer smalle onverharde wegen en paadjes tussen de fauna en flora van de bergen. We moesten er nooit uitwijken voor toeterende auto’s en de populatie overdag beperkte zich enkel tot mijn reisgenoten. Ik denk er met heimwee aan terug !!!!

Chantal Sellekaerts 
Brugge, België  oktober 2007