Transpirinaika 2004 (volgens Roel Harbers)

Zwaar, maar zeer enerverend en avontuurlijk. Dat zijn zo een aantal typeringen die ons het eerste te binnen schieten als we aan deze prachtige mountainbiketocht van west (Atlantische oceaan) naar oost (Middellandse zee) door de (Spaanse) Pyreneeën denken.
We wilden eens een keer wat anders dan de Nederlandse moutainbikeparcoursen en veldtoertochten. Nou dat krijg bij de Transpirinaika! Niet dat de Nederlandse tochten niet mooi zijn, maar de Transpirinaika is van een andere orde. Niet alleen zijn de bergen natuurlijk veel hoger (regelmatig zit je boven de 2000 meter), maar de natuur is overweldigender, en met name de Spaanse kant is ruig. En het parcours staat garant voor avontuur.
Naast kilometers durende afdalingen, ook kilometerslang klimmen (soms met de fiets op je rug). En als je dan in de wolken terecht komt, van bovenaf vale gieren ziet cirkelen, of als je met je fietsje door een immens gletsjerdal rijdt, dan voel je je klein, en kijk je je ogen uit. Tenminste, wij wel.
Zaterdagmorgen 11 september op een verlaten stationnetje in Hendaye aan de Atlantische kust in Zuid-Frankrijk begon het allemaal. Dertien slaperige fietsers die de komende 15 dagen met elkaar een prachtige tocht zouden gaan ondernemen. Na een fiks ontbijt, verzorgd door de begeleiders, Ad en George, maar nog wel met slaperige hoofden, stapten we op de fiets. Even een foto op het strand en voor we het wisten waren de hellingen al over de 20% stijgingspercentage. En niet anderhalve kilometer, zoals de Redoute in Luik-Bastenaken-Luik maar een kilometertje of 4, 5 lang. En met dit soort stijgingspercentages moet je rekening houden, want ook op de meestal onverharde pistes kom je ze tegen. Maar dat wisten we toen nog niet.
Wanneer je aan het eind van de etappe op het overnachtingadres aankomt, natuurlijk eerst gezellig met de groep een biertje drinken en wat eten, want echt bunkeren deden we meestal pas rond negenen. En daarna vroeg naar bed.
De groep was prima. Goede sfeer en collegialiteit. Een enkele erg sterke fietser, maar over het algemeen was iedereen aan elkaar gewaagd. Een beetje concurrentie en prestatiedrang komen de sterke verhalen achteraf alleen maar ten goede. En wat sterke verhalen betreft hadden we natuurlijk ook nog begeleider Ad. Die hoefde je alleen maar aan te zetten en dan ging ie vanzelf maar door en door.
En dan kom je na 15 en een halve etappe, een slordige 1200 km oostwaarts, met 28.000 klimmeters in de benen en twee weken stralend (fiets)weer, stevige ontbijten en heerlijke streekmaaltijden, op het strand van Argelès-sur-Mer. Hier werden we met druiven en andere lekkernijen door de plaatselijke bevolking opgevangen, omdat ze het zo’n geweldige prestatie vinden dat je door hun Pyreneeën van west naar oost bent gefietst. Wat wil je dan nog meer!
Nou, wij hebben natuurlijk weer een strandfoto gemaakt, daarna hartelijk afscheid genomen van de rest van de groep en zijn afgekickt door lekker een dag aan het strand te liggen en te genieten van de zon en zee.
Al met al een aanrader, als je van avontuur, bikkelen, prachtige natuur en rust houdt. Zorg wel dat je (erg) goed getraind bent en je materiaal tip top in orde is, want zowel mens als machine krijgen het zwaar te verduren op het grotendeels onverharde parcours van de Transpirinaika.

Roel Harbers
Oktober 2004