Transpirinaika 2004 Dag 12: Tuixén – Refugio de Rebost

Alweer een prachtige dag om te biken. We hebben hier nog geen enkele keer regen gehad, en dat wil toch wel wat zeggen in de bergen. Er zijn weer asfaltvreters vandaag zodat de groep in tweeën splitst. We zijn maar met goed vijf man om de volledige offroad-versie te doen. Als we Tuixén uitrijden, rijdt Arjo voorop en die mist al direct de belangrijkste afslag! Waar zit die met zijn gedachten? Hij wordt op het juiste pad gezet en we kunnen direct onverhard gaan klimmen. De mooie klim naar de Coll de Mola gaat vlot en na hergroepering rijden we weer bergaf via zo’n schuivende piste richting Gósol. Het is al goed warm en we roven de plaatselijke bakkerij leeg en drinken er een frisse cola op. Het tempo van Arjo en Marten is wel echt veel te laag voor ons drieën, zodat we ons opsplitsen.
De volgende asfaltklim naar de Coll de Josa rijdt ieder zijn eigen tempo. Na een snelle afdaling moeten we onder een piste naar rechts, richting El Collel. Het begin van de piste is nog te doen en rijdt redelijk vlot, totdat we na een ruïne een singletrack omhoog moeten. Het pad is erg steil en vol met stenen. Het duurt even eer ik het door heb, maar als we een diepe geul door moeten, herinner ik me dat we dit pad vier jaar geleden zijn afgedaald in nogal slecht weer. Gelukkig ligt het nu kurkdroog, zodat er maar een paar keer moet worden afgestapt. Een heel mooi stukje, dat trouwens deel uitmaakt van een vast MTB-parkoers hier in de streek.
Boven op El Collel gaat het links over een min of meer horizontale piste naar de Coll del Torn. Na een mooie pisteafdaling komen we aan de Coll de Bauma. Ik rij verder naar St.-Marti del Puig, een verlaten dorpje. Daar zoek ik naar de alternatieve route. Die blijkt een GR-pad te zijn, dat afdaalt naar een rivier. Het is een mooie technische singletrackafdaling en ik heb geen spijt dat ik deze gekozen heb. Onderweg stop ik even aan een bron om bij te tanken. Onnodig zo blijkt, want iets verder zie ik een oude mountainbike langs de weg staan met een papiertje dat aanduidt dat hier de pauze is, ter hoogte van de brug van San Joan. Het is een mooi picknickplaatsje. George vertelt me dat vorig jaar er iemand in iets meer dan een uur de klim naar de Refugio heeft afgehaspeld. Hm, denk ik zo, eindelijk nog eens een uitdaging. Ik laat mijn rugzak achter bij de bus en daal samen met onder meer Jan en Kilian af naar Bagà, waar de klim begint. Ik zet mijn chrono op nul en begin er aan. De eerste helft gaat over asfalt en is zo rond de 6-7 %, wat uitnodigt tot tempo maken. De klim is wel 12 km lang en halfweg de asfaltklim moet ik door de warmte wat gas terugnemen, daarbij ook denkend aan het zware onverharde stuk dat nog komt. Ik kom de grote groep tegen, net waar ik het onverhard op moet. Direct weet ik al wat me te wachten staat: de weg wordt erg steil en de piste ligt vol los zand en grote keien. In zo’n stuk moet ik noodgedwongen afstappen en een stuk te voet lopen. Mijn hart klopt ondertussen al geruime tijd in overdrive en even denk ik aan opgeven. De piste wordt gelukkig iets minder steil, zodat ik terug moed krijg. Ik zit nog steeds vlot onder het uur als de piste horizontaal loopt. De laatste twee kilometer wordt nog eens alles uit de kas gehaald, zodat ik in 56 minuten aan de refuge ben. Zo, opdracht volbracht en nu effe uitblazen en bijpraten met de Fransen, die hier al een hele tijd zijn. Roel is ook de onverharde piste omhoog gereden en lijkt terug helemaal fit.
De refugio is prachtig gelegen en heeft ondertussen andere uitbaters. De vorige rookten wat teveel wiet en verwaarloosden de refuge wat. Het nieuwe koppel, waarvan de man kok is geweest op een Antarctica-expeditie, neemt het al wat meer serieus. We mogen ook niet met onze fietsschoenen binnen komen.
Chris had een nieuw pad gevonden om bij de refugio te komen, maar zelfs met zijne fully kon hij niet vermijden dat hij overkop ging in de koeiesporen.
Het avondmaal is een lekkere pastaschotel en slapen doen we in één grote zolderkamer waar de stapelbedden drie hoog staan.
Nico Vanaken
Oktober 2004