Trans Pirinaika 2008: eindelijk dan toch!

Ka-boem ka-boem, mijn hart bonst in mijn keel.
Ondanks alle activiteiten om me heen en de overweldigende hoeveelheid nieuwe indrukken die ik zou moeten opdoen is mijn bonkend hart het enige dat ik in mijn hoofd hoor. De lucht ziet onheilspellend donkergroen en de onvermijdelijke regen begint te druppelen. De controle over mijn lichaam is niet optimaal: zo vanzelfsprekend als ik tot voor kort het stuur en de remmen van mijn stalen ros beroerde, zoveel moet ik nu denken bij iedere rem- en stuuractie die ik maak. Gelukkig, het strand is bereikt, snel het protocol-protoculaire afhandelen, de verplichte foto aan het Atlantische strand van Hendaye, dan mag ik eindelijk vertrekken. Inmiddels is het gestopt met zachtjes regenen: het miezeren is overgegaan in een hoosbui van bijbelse proporties. Ik ben tot op het bot doorweekt en heb nog geen meter van de officiële route gereden!

Het bovenstaande scenario verwacht je niet als je in november 2007 de beslissing neemt om deel te nemen aan de Transpirinaika 2008: met een divers en klein gezelschap van uiteenlopend pluimage gedurende duizend kilometer 30.000 hoogtemeters afleggen op de mountainbike in de mediterrane Franse en Spaanse Pyreneeën. Ik klamp mij dan ook vast aan de enthousiaste en hoopvolle woorden van onze chef de mission George dat ons veertien fantastische dagen te wachten staan met de nodige fysieke ongemakken maar absoluut ook met ongekende ervaringen op mentaal en sociaal gebied die – zoals later blijkt – een verpletterende indruk op mij zullen achterlaten en het mountainbiken voor mij persoonlijk in een heel ander daglicht zullen stellen. Tot voor kort haalde ik mijn grootste voldoening uit het zo hard mogelijk onverhard van A naar B rijden. Met deze Transpirinaika is een nieuw hoofdstuk in mijn handboek “Mountainbiking” begonnen!

Enige ervaring met meerdaagse mountainbiketochten/-wedstrijden heb ik wel, maar veertien dagen met mijn fietsje door de Pyreneeën krabben wordt voor mij ook de eerste keer. Ik heb het thuisfront beloofd mij te houden aan vijf geboden: 1) Het is geen wedstrijd; 2) Het is nog geen wedstrijd; 3) Het wordt ook geen wedstrijd; 4) Kijk dag één en twee de kat uit de boom en zoek dan een gelijkwaardig maar vooral gezellige groep om mee te rijden 5) Geniet met volle teugen de eerste tot en met de laatste dag!

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat de eerste drie geboden mij aanvankelijk erg veel moeite hebben gekost. Gebod vijf daarentegen is een eitje: het heeft zelfs nog twee weken geduurd om het gevoel van heimwee naar de bergen en mijn “lotgenoten” kwijt te raken! En wat gebod vier betreft ben ik mijn maatjes voor de rest van de tocht al op dag twee tegen gekomen. Met Nicolaas, Hester en Paul heb ik gedurende de rest van de tocht lief en leed gedeeld: op dag twee ben ik op sterven na dood geweest, maar heb wel onder leiding van Hester en Nicolaas een extreem mooie beklimming volbracht; op dag negen hebben we Roger met gebroken ribben moeten overdragen aan de goede zorgen van het Spaanse ambulancepersoneel en op dag elf heb ik twee deelnemers gelukkig kunnen overtuigen van het feit dat ze spijt zouden krijgen van een vroegtijdige beëindiging van deze tocht. Maar het hoogtepunt is toch de beklimming geweest van de laatste drie kilometers van de Col d’Ouillat. Paul en ik zijn als één van de weinigen tegen deze pukkel opgereden, de laatste col op de laatste dag: nog één hindernis die ons scheidt van de Middellandse Zee; niet extreem zwaar, niet extreem mooi, maar gewoon speciaal … in veertien dagen van coast to coast, dan moet je ook die enige mogelijkheid aangrijpen om de Middellandse Zee van bovenaf te bewonderen.

Nu kan ik natuurlijk vanaf het vertrek in Hendaye tot in Argelès-sur-Mer verslag doen van alle etappes en de waanzinnige vergezichten beschrijven die wij hebben mogen aanschouwen. Maar van zulke verslagen zijn er al genoeg. Bovendien, de indrukken en emoties die ik heb ervaren tijdens “mijn” Transpirinaika zullen per zin aan kracht inboeten als ik die probeer te verwoorden: niets kan wedijveren met de ervaring en de herinnering!

Tot volgend jaar!

Stefan Soudant, Lanaken, België