Reisimpressies VTT 2006

2006

Pyreneeën 2006 (MTB Coast to Coast)

Joeri Smekens, Dirk Smekens, Michel van den Bossche en Wim Tollenaere.
Van vrijdag 29 september tot zaterdag 14 oktober fietsten we zonder begeleiding de Transpirinaika. We volgden een route ontworpen door George Gussenhoven, de bezieler van Col d’Extrême.

Dag 1 – Hendaye – Olhette 40 km – 500 hoogtemeters
Vrijdagnamiddag staan we startklaar in de schaduw van het kleine station in Hendaye, het uiterste zuidwesten van Frankrijk. Al onze bagage bevindt zich in een tasje bevestigd aan de zadelpen. Het is niet meer dan een zestal kilo per persoon. Hiermee moeten we het doen, gelukkig heeft George de pensions op voorhand geboekt zodat we geen tent hoeven mee te zeulen. Na de verplichte foto op het strand slingert de weg zich bijna onmiddellijk bergop midden door de kastanjebossen. We kiezen voor de moeilijkste optie en volgen de G.R. 10, een wandelroute die van west naar oost door de Pyreneeën gaat. We moeten verschillende malen af de fiets; sommige stukken zijn te steil, vooral de grove keien nopen ons tot duwen. Het schemert als we aan de Baskische boerderij aankomen waar we overnachten.

Wil je het gehele verslag lezen, klik dan hier. Dit verslag is in pdf-formaat opgemaakt, dat is te lezen met adobe reader, dat gratis is te downloaden


Geweldig toch! (Transpirinaika 2006)

Het knarsen van het grind onder het profiel van de Schwalbe verraadt dat er nog vaart in zit, de teller zegt ook dat er sprake is van voortgang en wanneer je aan je rechterzijde bovendien ziet dat de ene boom de ander opvolgt weet je dat je langzaam aan dichter bij het punt komt waarop ook deze klim een einde kent en dat er een afdaling zal volgen. Voorlopig is er niet meer dan de noodzaak om de pedalen draaiende te houden. Als je goed luistert hoor je dat het vallen van de zweetdruppels een sissend geluid nalaat op het terrein dat "genomen" wordt. Hetzelfde terrein dat uit alle macht probeert je te "vangen", probeert je staande te houden, maar het uiteindelijk moet doen met de nagelaten sporen van de banden. Je realiseert je dat de sporen die je voor je ziet afkomstig moeten zijn van groepsgenoten die blijkbaar ook vandaag weer harder fietsen dan jij en je zet derhalve nog een "tandje" bij. Na de volgende bocht is de top vast in zicht.
Het kaartje op het stuur vertelt je: 17,5 km n.s.a.l., (inmiddels bekend jargon voor "negeer stijgende afdaling naar links"), en stiekem hoop je dat je teller niet goed staat. lees verder >


Uitdaging voor een kanibaal  (Pallars Sobirà 2006)

Eindelijk zal je zeggen. Ik wilde een mooi verslag opsturen, maar het komt er helaas niet van. Ik heb het ongelooflijk druk (ik moet namelijk twee sportscholen en een triatlon club draaiende houden). Ik wil je meegeven dat ik de tocht van mijn leven heb meegemaakt, het was schitterend en inderdaad ik kan blijkbaar wel een stukje fietsen. Over de tevredenheid moet ik niet twijfelen, schitterend gewoon. Het enige minpunt is de eerste dagen dat er af en toe over hetzelfde traject wordt gefietst, maar dan wel in omgekeerde richting. Een rustdag met een andere activiteit zou ook leuk zijn dachten we samen. Misschien is Lars daar wel de goede persoon voor. Ook een pluim voor de begeleiding door Lars, die kerel moet er je zeker inhouden als het mogelijk is.

Met dit schrijven wil ik je mededelen dat jouw organisatietalent en de ervaring van Col d’Extrême van onze tocht een schitterend geheel heeft gemaakt.

En wanneer je denkt nog andere uitdagingen te hebben voor een “kanibaal” laat maar weten.

Bart de Temmerman (& friends), Melle, België          september 2006


Rollende banden (Transpirinaika 2006)

De telefoon is weer vroeg gezet. Ondanks de groene oordopjes ontwaken de fietsers. Met stijve spieren staan de meesten op, sommigen blijven in hun stapelbed liggen. Het ontbijt lonkt. Wij staan nog buiten in de kou. Het uitzicht kon slechter: bergen, weilanden en veel vee. Er heerst een heerlijke stilte die af en toe onderbroken wordt door het geluid van een koebel. Binnen zwelt het geluid aan tot veel rumoer. Soms komt er iemand naar buiten om een bidon van de fiets af te halen, of om te controleren of onze collega’s nog op spanning staan. Er heerst nervositeit. De zon breekt door, het is bijna half tien. Het is tijd om weer te vertrekken.
De eerste kilometers gaan over grof asfalt naar beneden. Een makkie. Toch denken we er niet te makkelijk over; je weet nooit wat er achter de volgende bocht verschijnt. Twee dagen geleden bijvoorbeeld. Toen we vol zaten met drie bar, toen ineens na het oversteken van de top een piste verscheen. “Een piste met tennisballen”, hoorde ik ze tegen elkaar zeggen. Ik smeekte om minder druk want het stuiteren was verschrikkelijk. De fietser moest weten wat ons nog te wachten stond, want na een half uur was het over en werd de weg weer glad. Nu dachten we veilig thuis te komen. Maar een uur voor thuiskomst werd het al kouder. lees verder >


Transpirinaika 2006, trainingsdoel gehaald!

In de winter is het voor menig fietser een tijd van dromen over fietsen en het verslinden van menig catalogus met het mooiste materiaal. Wanneer de dagen langer worden dient er echter niet langer gekletst en gelezen, maar getraind te worden.

Vorig jaar had ik mijn zinnen al gezet op de MTB-marathon van Houffalize. Maar ja, een marathon van 1 dag is slechts het begin. Via het blad  FIETS kwam ik bij een gebergte uit dat ik nog nooit bedwongen had: de Pyreneeën. Een mooi trainingsdoel.
De landschappen waren prachtig, de afdalingen steil en de groep zeer enthousiast. Wat heb ik een lol gehad, maar wat hebben we afgezien! Door het jaar heen lag mijn focus om te beginnen bij wedstrijd rijden; kort en explosief. Nu was het duur, duur en nog eens duur. Enne techniek, vooral bij het afdalen. Menig fully lieten we achter ons. Voor gek werden we verklaard. We, want bij zo een reis komen altijd meerdere idioten samen.

En daar was het, direct na de Col de Pal: El Bike Park de La Molina. Voor deze keer niet de route van George, maar de downhill track die er lag te lonken. Boomstammen, bochten en houten opstakels. Maar vooral verhalen bij de koffie. Tja verhalen bij het ondergaan van de zon, van de reizen die de deelnemers al hadden gemaakt.

En eigenlijk geldt het voor de hele tocht: je moet erbij zijn geweest wil je het geloven. Want zeg nu zelf: je gaat toch niet voor je lol tussen de 6 en 10 uur per dag fietsen over rotsen en keien, toch?

Trainingsdoel gehaald!

Patrick van Bree,
Eindhoven, november 2006


Het heeft toch wel effe geduurd (Pallars Sobirà, 2006)

Ondertussen zijn we al goed gerecupereerd. Het heeft toch wel effe geduurd eer de inspanningen volledig verteerd waren, maar dit wil alleen zeggen dat het goed is geweest, de tochten waren heel goed, heel mooi, enkel 1 minpunt is dat op dag 5 de tocht voor een deel over hetzelfde traject ging als dag 4 maar dan in omgekeerde richting. Dit stuk hebben we ingekort (ook door het mindere weer dat moment).

De beschrijving was goed tot zeer goed, er was naar onze mening wel goed merkbaar dat er 2 verschillende personen de beschrijvingen hebben gemaakt, de ene dag was het super gedetailleerd en de andere dag kan er best wat meer info gebruikt worden, enkele keren was er een vergissing tussen links en rechts (weet niet meer precies wanneer).

De overnachtingsgelegenheden waren allemaal zeer goed, lunchpakketten meer dan voldoende, enkel de eerste avond viel het eten wat tegen maar daar doen we niet moeilijk over.

Het bagagetransport was dik in orde, Lars deed zijn job voortreffelijk!

Algemeen gezien is de prijs-kwaliteitverhouding toch zeker een dikke 8 à 10 waard!
Proficiat om dit op poten te zetten…

Bedankt voor de leuke, in- en ontspannende reis en hopelijk tot later.

Davy van Haudenhuyse,
Merelbeke, België, september 2006


Een ervaring rijker…. (Transpirinaika 2006)

"Wat neem ik mee op zo’n tocht? Heb ik nu alles?", is wat je de dagen voor de tocht het meest bezig houdt. Je denkt je winter- en regenkleding niet nodig te hebben, want je gaat tenslotte naar Spanje. Het advies van “wat je thuis laat is mooi meegenomen” brengt je nog meer aan het twijfelen. Dan toch maar zo verstandig mogelijk pakken.

Bij de eerste samenkomst in Breda is het sfeertje ontspannen. De bustocht is de eerste kennismaking met de anderen en het begin van het vakantiegevoel. Alhoewel ….. vakantie?

Dan is er de aankomst van de bus, de lange rit, het uitpakken van de bagage, je verkleden op straat, het fietsstuur recht zetten. Alom chaos. Het wordt een dagelijks terugkerend ritueel, waar iedereen heel handig in wordt.

Het elke dag weer opstappen en dan maar kijken wat de route voor moois brengt,  is zeker de eerste dagen nog niet van toepassing. De eerste week bracht voornamelijk veel regen, wat vooral de afdalingen erg koud maakte. Deze dagen waren een aanslag op mens en materieel.

Reserveremblokken moesten gemonteerd worden, banden verwisseld. Er sloeg lichte paniek toe bij sommigen. Wat als dit weer zo zou blijven ….. Gelukkig werd de sfeer er niet minder om.

Met wat heen en weer gebel met George zijn netwerk, werden er vanuit Andorra de benodigde onderdelen gebracht. De organisatie (Frits) zorgde voor reservewielen en fietsen. Daardoor was voor iedereen verdere deelname mogelijk. Door de gezamenlijke inspanningen ging het er onderling gemoedelijk aan toe.

Je merkte dat toen de tocht ten einde liep sommigen het wel een beetje zouden gaan missen. Afspraken zijn gemaakt, telefoonnummers en
E-mailadressen uitgewisseld. En nu maar wachten op de reünie.

Groeten vanuit Helmond
Bert


Transpirinaika 2006 (door Emiel Bockting)

“Kan ik het fysiek wel aan en heb ik wel ervaring genoeg ?” 14 dagen, 1200 km, zonder rustdag, hoog in de bergen…. Ik was amper een jaar serieus aan het fietsen en nog niet verder gekomen dan de Ardennen. Aan de andere kant waren alle ingrediënten die ik zocht voor een fietsvakantie aanwezig. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. “No Guts no Glory”: reis boeken en trainen! Na 4 maanden trainen, uitrusting uitzoeken en het vervangen van zo’n beetje alle onderdelen van de mountainbike, stap ik in Utrecht op de bus op weg naar Hendaye.

Etappe 11: Tuixen – Refugi de Rebost

Na 2 slopende dagen heb ik gisteren het laatste deel van de etappe overgeslagen. We waren wederom laat bij de lunch (de “eenvoudigere route” bleek toch erg zwaar en ook nog eens 10 km langer dan de standaard route), de tocht vervolgen zou betekenen dat we laat aan zouden komen. Zelfs de korte onverharde route bleek geen optie, omdat mijn achterwiel een beetje teveel speling vertoonde. Gelukkig was er ook nog een andere alternatieve route over asfalt beschikbaar en aldus stond ik een half uur later bij de herberg in Tuixent.
Nu eerst maar het achterwiel repareren. lees verder >


Transpirinaika 2006

Na de Alpen op de racefiets (soms intensief) verkend te hebben, was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Hoe langer hoe vaker viel het me op dat er vanaf een schitterende col nog allerlei paadjes verder omhoog lopen, waarmee je als het ware verder dat landschap in kan komen. Helaas onbereikbaar met de racefiets. De dolle capriolen van de gemotoriseerde medeweggebruikers legt daarnaast de basis voor de idee van een mountainbike vakantie. Op zoek naar een 14 daagse groepsreis (anders is het de moeite niet waard) kwam ik al gauw op de site van ‘Col d’Extrême’ terecht.
De Pyreneeën zijn een schitterend berggebied, dat erom vraagt opnieuw door mij ontdekt te worden. Bovendien is het er bijna gegarandeerd mooi weer. In de rust van de Pyreneeën vind ik de kaart en routebeschrijving beter passen dan de moderne GPS, die je ook veel bij dit soort reizen ziet. lees verder >


Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2010

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2009

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2008

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2007

—————————————————————

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2005

Reisimpressies VTT (Mountainbike) - 2004

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2003