Reisimpressies VTT 2004

Transpirinaika 2004 Dag 12: Tuixén – Refugio de Rebost 
(69 km, 2200 hm)

Alweer een prachtige dag om te biken. We hebben hier nog geen enkele keer regen gehad, en dat wil toch wel wat zeggen in de bergen. Er zijn weer asfaltvreters vandaag zodat de groep in tweeën splitst. We zijn maar met goed vijf man om de volledige offroad-versie te doen. Als we Tuixén uitrijden, rijdt Arjo voorop en die mist al direct de belangrijkste afslag! Waar zit die met zijn gedachten? Hij wordt op het juiste pad gezet en we kunnen direct onverhard gaan klimmen. De mooie klim naar de Coll de Mola gaat vlot en na hergroepering rijden we weer bergaf via zo’n schuivende piste richting Gósol. Het is al goed warm en we roven de plaatselijke bakkerij leeg en drinken er een frisse cola op. Het tempo van Arjo en Marten is wel echt veel te laag voor ons drieën, zodat we ons opsplitsen.
De volgende asfaltklim naar de Coll de Josa rijdt ieder zijn eigen tempo. Na een snelle afdaling moeten we onder een piste naar rechts, richting El Collel. Het begin van de piste is nog te doen en rijdt redelijk vlot, totdat we na een ruïne een singletrack omhoog moeten. Het pad is erg steil en vol met stenen. Het duurt even eer ik het door heb, maar als we een diepe geul door moeten, herinner ik me dat we dit pad vier jaar geleden zijn afgedaald in nogal slecht weer. Gelukkig ligt het nu kurkdroog, zodat er maar een paar keer moet worden afgestapt. lees verder >


Transpirinaika 2004, volgens Chris Schornagel

Van het strand van Hendaye aan de Atlantische kust naar het Mediterrane zand van Argelès-Plage dwars door de Pyreneeën. Dat is de Transpirinaika in twee weken nazomer.
Met nog vers de Swiss Bike Masters 2004 in de benen, had ik het idee een ontspannen vakantie tegemoet te gaan en dacht ik dit varkentje wel even te wassen. Maar, vergis je niet. Gedurende twee weken iedere dag in het zadel, gaat je niet in de koude kleren zitten. De dagetappes variëren in lengte waarbij een korte etappe niet per definitie een lichte etappe betekent. Het zijn de hoogtemeters die het 'm doen. De categorie zwaardere etappe laat zich beschrijven in 100+ km met ongeveer 2700HM. Ter vergelijk: de korte varianten van de Swiss Bike Masters en Grand Raid Cristalp zijn respectievelijk 75km/3000HM en 76km/2800HM.
Saillant detail is verder dat de zwaarte van de zeer gevarieerde routes sterk afhankelijk is van het vermogen om te kunnen gaan met kaart en kompas. En dat is nou net datgene dat deze tocht onderscheidt van vele andere. In plaats van allemaal achter een gids aan te rijden, is het de bedoeling zelf met een routebeschrijving de juiste weg te vinden door een uitgestrekt gletsjerdal, langs verlaten dorpjes, om verdwaasde koeien heen (sommige iets minder geamuseerd door onze aanwezigheid) en over zo goed als onbegaanbare, overwoekerde oude paden. lees verder >


Ik ben weer volledig de oude (Transpirinaika 2004)

Ik ben weer volledig de oude, al voel ik mijn rib nog een beetje (valpartij van de eerste dag). Maar ik kijk terug op een heel geslaagde reis. Met de fiets en een leuk gezelschap zo een prachtige streek verkennen vond ik een heel toffe uitdaging. Ik wil je dan ook bedanken voor de goede zorgen gedurende deze 15 dagen en in het bijzonder voor de speciale aandacht de dag dat mijn spijsvertering het liet afweten. Ik heb een grote bewondering voor je kennis van deze streek. Het is een goede zaak dat de foutjes in de wegbeschrijving eruit zijn gehaald, maar het samen zoeken naar de juiste weg heeft de teamspirit bij de deelnemers dit jaar nog aangescherpt. Ook andere schoonheidsfoutjes, zoals diep doorzakkende bedden bijvoorbeeld, hebben bij mij op de lachspieren gewerkt en maakten van de reis een echt avontuur.
Groetjes van een nagenietende

Erik Lagae
Oktober 2004


Dank voor de perfecte vakantie en goede zorgen (Transpirinaika)

Ik heb erg genoten van de mooie en zware tocht. Iedere dag een nieuwe uitdaging en nieuwe verrassingen.
Mijn grootste vrees bij inschrijving was dat iedereen sneller zou zijn en ik dus of alleen achteraan, of teveel op mijn max. zou moeten fietsen. Gelukkig had Arjo dezelfde instelling als ik, dus konden wij samen telkens voor de zware variant kiezen en toch "fris als een hoentje" aankomen.

Voor mij was het een perfecte vakantie. Goedkoop, goede verzorging door jou en Ad en altijd voldoende eten (met uitzondering van het ontbijt in het klooster). Voor mij is luxere accomodatie niet nodig. Ook eventuele foutjes in de routebeschrijving, neem ik jou niet kwalijk.
Hierbij zie ik de reis eigenlijk niet als commercieel product, maar meer als een uit de hand gelopen hobby (roeping), en zie ik jou en Ad als vrijwilligers die belangenloos hun tijd en energie opofferen om een paar ATB-ers een leuke trip te bezorgen.

Wat mij betreft zijn jullie daar zeker in geslaagd!
Dank daarvoor.

Gtz

Marten Brouwer
Oktober 2004


Een (willekeurige) dag uit de Transpirinaika 2004

Vrijdag 17 september 2004, dag 7
Na het avontuur van gisteren ben ik ’s ochtends nog moe, maar ik heb wel goed geslapen. We beginnen met een relatief vlak stuk naar de hangbrug over de Rio Ara en daarna nog een stukje asfalt. Dan naar links voor onverhard omhoog en het is meteen weer warm. Zo kennen we de Pyreneeën.
Door een afslag te missen rijden we ver door omlaag. Erik en Roel zijn mee verkeerd. Weer terug omhoog rijden Marten en ik het dorpje Yeba in. Op een enkele bewoner na is het dorpje voledig verlaten. We rijden over rotsen rond de kerk en een oude mevrouw die daar wat kleren staat te wassen kijkt heel verbaasd dat er 2 fietsers van die kant af komen. We rijden verder terug en vinden het mooie onverharde pad, waar het tempo laag blijft. Geeft niet, we rijden lekker en hebben geen zin om snel te gaan rijden. Bij de lunchpost van George en Ad zien we de anderen weer terug. Als die weg gaan, rijden ze niet de route die George net heeft aangegeven. Veel geschreeuw van George, maar ze horen het niet. Wij eten rustig verder en gaan de route van George in.
Door de prachtige Añisclo-kloof. Omlaag, maar wel op het smalle paadje tegen de richting van het verkeer in. lees verder >


Het beloofde avontuur is zeker niet uitgebleven, integendeel !

Via enig zoekwerk op internet stootte ik per toeval op de website van Col d'Extreme. De geboden formule sprak me wel aan en na het opvragen van wat bijkomende informatie heb ik de reis geboekt. Het beloofde avontuur is zeker niet uitgebleven, integendeel !

Na een voorspoedige en vrij comfortabele busreis, arriveerden we voor dag en dauw aan het verlaten en flauw verlichte stationnetje van Hendaye. Hier stonden de twee begeleiders, George en Ad alsook twee andere deelnemers, ons op te wachten met een geïmproviseerd maar zeer stevig ontbijt. Bij het eerste ochtendgloren hebben we dan ons ijzeren ros ter hand genomen voor een fotoshoot op het strand van Hendaye en dan … de fiets op voor eerste van de ongeveer 1200 kilometers.

Elke rit werd uitgebreid gedocumenteerd door een roadbook met gedetailleerde routebeschrijvingen en kleurenkaarten. Bovendien gaf George 's morgens graag meer tekst en uitleg over de te rijden route, zodat verkeerd rijden tot een minimum beperkt werd. Om het avontuur nog wat te vergroten, moest de fiets af en toe letterlijk ter hand genomen worden om enkele onberijdbare paden te bedwingen. Soms ging dit gepaard met wat gevloek, maar aan het eind van de klim was de beloning meestal groot. De vergezichten bovenop de cols zijn gewoon onbeschrijflijk en zorgen ervoor dat het leed gauw vergeten wordt. lees verder >


Korte reisimpressie Pallars Sobira ( 26-06-04 tot 02-07-04)

Op een donkere, miezerige, zondag net na de traditionele mountainbike tocht, in een onooglijk klein plaatsje in Vlaanderen….. is het goed toeven achter een goei pint.
Een pint die echter zijn gevolgen heeft gehad. Want na de gebruikelijke “evaluatie” van de uitstap komt het gesprek vrij vlug op gevaarlijk terrein: “ uitdaging”, hoe ver kan je gaan, leeftijd, enz. Zouden we eens niet…..
Kortom, we besluiten het internet op te gaan en op de site mountainbike.be eens te gaan grasduinen. Daar vind je met wat zoeken een site met een ronkende naam ‘Col du extrême’. Ondanks de Franse titel blijkt er een Nederlandse organisatie achter te schuilen.
Goede reactie van een Belg: kennen die Ned… iets van bergen?? Overbodige vraag blijkt snel. Na een eerste mailcontact en een telefonisch gesprek is het al snel duidelijk dat de “George” weet waarover hij spreekt. De beslissing over de tocht wordt dan ook vrij snel genomen.
Aan de hand van de tourgegevens en de reisverhalen wordt besloten om de uitdaging voor de tocht Pallars Sobira aan te gaan. Echt gerust waren we toch niet: Luc en ondergetekende zijn dan al wel 3 à 4 jaar met het biken bezig, beschikken over een degelijke conditie, maar om ons direct te bombarderen tot klimgeit is ook wat overdreven. Dus op aanraden van dezelfde “George” zijn we een 5-tal maand voor het vertrek wat meer specifiek gaan trainen. We besparen u de vervelende details maar het is een goed idee om ook langs de gewone weg kilometertjes te malen.
D-day. Afscheid nemen van familie, vrienden, huis. Na een voorspoedige rit van 14 uur komen we aan in de refuge “La Basseta” in Sant Joan de l’Erm. De toon is direct gezet voor de rest van de vakantie: in pretentieloze maar o zo pittoreske refuges word je zeer gastvrij ontvangen.  lees verder >


Transpirinaika 2004: Hendaye (F) – Argeles-Plage (F)
Coast to coast van Atlantische Oceaan naar Middellandse zee.

Omdat ik op zoek was naar een nieuwe mountainbike-uitdaging, bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om een meerdaagse tocht te gaan doen. In eerste instantie dacht ik: TransAlp. Dat betekende echter ook: redelijke kans op slecht weer, etappes door relatief drukke toeristische gebieden en kans op volle berghutten. Na een tijdje zoeken op internet kwam ik uit op een ánder berggebied: de Pyreneeën. Daar was ik nog niet geweest, dus dat leek me sowieso wel leuk en, ook niet onbelangrijk: veel meer kans op zonnig weer. Zodoende kwam ik dus na enig zoeken bij Col d´Extrême terecht, om deel te nemen aan de Transpirinaika 2004.

Omdat het beschrijven van de hele tocht wat te ver gaat: één dag uit de Transpirinaika:
Dag 10 van Central de Capdella naar St. Joan de l´Erm.

Het bergpension ligt in een gehucht (Capdella) aan het einde van een verharde weg , aan de voet van het Parc Nacional d´Agües Tortes. Een enorm bergmassief. lees verder >

 


Transpirinaika 2004

Zwaar, maar zeer enerverend en avontuurlijk. Dat zijn zo een aantal typeringen die ons het eerste te binnen schieten als we aan deze prachtige mountainbiketocht van west (Atlantische oceaan) naar oost (Middellandse zee) door de (Spaanse) Pyreneeën denken.
We wilden eens een keer wat anders dan de Nederlandse moutainbikeparcoursen en veldtoertochten. Nou dat krijg bij de Transpirinaika! Niet dat de Nederlandse tochten niet mooi zijn, maar de Transpirinaika is van een andere orde. Niet alleen zijn de bergen natuurlijk veel hoger (regelmatig zit je boven de 2000 meter), maar de natuur is overweldigender, en met name de Spaanse kant is ruig. En het parcours staat garant voor avontuur.
Naast kilometers durende afdalingen, ook kilometerslang klimmen (soms met de fiets op je rug). En als je dan in de wolken terecht komt, van bovenaf vale gieren ziet cirkelen, of als je met je fietsje door een immens gletsjerdal rijdt, dan voel je je klein, en kijk je je ogen uit. Tenminste, wij wel. lees verder >


Hola Catalunya!, een 8 daagse trektocht in augustus 2004

Na eerst zelf via internet en bekenden wat gestunteld te hebben om een mooie route door de Pyreneeën te kunnen fietsen, kwam ik de site van Col d’Extrême tegen. Na wat correspondentie bleek het ook mogelijk om een custom-made programma te krijgen. Wij als studenten (mijn broer en ik) wilden al heel lang en graag in de bergen fietsen, maar dan wel zoveel mogelijk onverhard en eigenlijk voor niet al te veel geld. Hmm bij elkaar is het de vraag of het een echte studentenvakantie was, maar het was in ieder geval echt geweldig en veel waar voor je geld!!

Eerst hebben we zelf drie dagen door Andorra gefietst om de beentjes wat los te krijgen. Het bleek al snel dat we niet echt getraind waren voor dit soort “heuvels”. Daarna met de auto verder gereden naar de Spaanse kant van de Pyreneeën.

Globale beschrijving van de route:
’s Middags aangekomen in Arsèguell, waar we de bagage verdeelden over de fietsen volgens het principe lazt (laat alle zooi thuis), zodat je met zo weinig mogelijk toch die tocht kan rijden. Dat betekende toch dat we allebei met twee achtertassen (zij het halfvol) en een stuurtas reden. De dagtochten varieerden van 55 tot 80 km, met een verschil in hoogtemeters tussen de 1200 en de 1800. Voor ons was het best pittig maar wel goed te doen. De toch was uitgezet met vertrek- en beginpunt Arsèguell. De ervaring voor ons om door de bergen te fietsen was echt geweldig, de natuur echt overweldigend en de onverharde paden goed te fietsen. lees verder >


Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2010

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2009

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2008

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2007

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2006

Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2005

—————————————————————

 Reisimpressies VTT (Mountainbike) – 2003