Korte reisimpressie Pallars Sobirà 2004

Op een donkere, miezerige, zondag net na de traditionele mountainbike tocht, in een onooglijk klein plaatsje in Vlaanderen….. is het goed toeven achter een goei pint.
Een pint die echter zijn gevolgen heeft gehad. Want na de gebruikelijke “evaluatie” van de uitstap komt het gesprek vrij vlug op gevaarlijk terrein: “ uitdaging”, hoe ver kan je gaan, leeftijd, enz. Zouden we eens niet…..
Kortom, we besluiten het internet op te gaan en op de site mountainbike.be eens te gaan grasduinen. Daar vind je met wat zoeken een site met een ronkende naam ‘Col du extrême’. Ondanks de Franse titel blijkt er een Nederlandse organisatie achter te schuilen.
Goede reactie van een Belg: kennen die Ned… iets van bergen?? Overbodige vraag blijkt snel. Na een eerste mailcontact en een telefonisch gesprek is het al snel duidelijk dat de “George” weet waarover hij spreekt. De beslissing over de tocht wordt dan ook vrij snel genomen.
Aan de hand van de tourgegevens en de reisverhalen wordt besloten om de uitdaging voor tocht van Pallars Sobira aan te gaan. Echt gerust waren we toch niet: Luc en ondergetekende zijn dan al wel 3 à 4 jaar met het biken bezig, beschikken over een degelijke conditie, maar om ons direct te bombarderen tot klimgeit is ook wat overdreven. Dus op aanraden van dezelfde “George” zijn we een 5-tal maand voor het vertrek wat meer specifiek gaan trainen. We besparen u de vervelende details maar het is een goed idee om ook langs de gewone weg kilometertjes te malen.
D-day. Afscheid nemen van familie, vrienden, huis. Na een voorspoedige rit van 14 uur komen we aan in de refuge “La Basseta” in Sant Joan de l’Erm. De toon is direct gezet voor de rest van de vakantie: in pretentieloze maar o zo pittoreske refuges word je zeer gastvrij ontvangen. Onze moreel kan niet meer stuk. De roadbooks worden bovengehaald en even getest op hun credibiliteit. Een testje van 4 km stelt ons gerust, dit komt goed.
De eerste dag: St Joan de l’Erm naar Pla de la Font. Oorspronkelijk een tocht van 75 km met een 1700 meter positief hoogteverschil. Onder het motto: al doende leert men, slagen we erin om na 10 km al helemaal de fout in te gaan. Als er staat: negeer afslag links, dan doe je dat best ook. Dit akkefiet(s)je kost ons meer dan 3 uur!! Als je fout rijdt, kun je dit beter blijven doen, niet dat je terug op het goede pad komt, maar het maakt je wel een pak alerter voor de volgende dagen. Maar denk nu niet dat dit je humeur verpest: je hebt meer tocht voor hetzelfde geld!
Wat we zochten, hebben we op verschillende terreinen gevonden.
* Een ongelooflijk mooi stuk natuur: waarbij je door zulke verschillende gebieden komt, dat je heel vaak de neiging krijgt om foto’s te maken of er gewoon te blijven zitten.
* Het avontuur: het zoeken van de weg met de, trouwens uitstekende, roadbooks en het kompas.
* De sport: je komt jezelf meermaals tegen en het is bij wijlen af en toe behoorlijk zwaar! Allez George <(%µ§ !!! een skipiste oprijden, mijn taalgebruik liet iets te wensen over op dat moment. Maar wat een beloning en een king-of-the-world gevoel als je boven bent.
* Het onthaal: elk van de refuges die we aandeden, hadden hun eigen specificiteit en hun charme en ze hadden een standaardzinnetje gemeen: No problemo.
* Het eten: hoe laat we ook aankwamen we hebben steeds lekker en voedzaam gegeten en het ontbijt en de lunchpakketten waren zeer verzorgd (ze hadden blijkbaar een goede briefing gekregen van wat een fietser nodig heeft). Een overijverige hoteluitbater is er wel in geslaagd om een blikje foie gras mee te geven. Deze hebben we wijselijk voor later bewaard.
* De ervaring: we hebben heel veel bijgeleerd over dosering van je krachten, eten, rusten én fietstechniek. Een nodige dosis “fuenteriseren”. Dit Spaanse woord hebben we een beetje verbogen om aan te duiden dat we ons herbrond hebben. Alhoewel na 5 maand kriebelt het weer serieus.
* Het aandenken: we hebben echt een schitterende week gehad die op alle gebieden klopte: de afspraken met de refuges, een zeer duidelijk beeld met wat is inbegrepen en wat niet. Het is uiteindelijk ook een heel budgetvriendelijke reis. Duidelijke en up-to-date roadbooks, een gevarieerd parcours …. Kortom hier staan 2 heel tevreden believers in het concept.

Wat wij nog graag zouden meegeven zijn onze tips voor de volgende mtb-trippers. Je weet nooit of je er wat aan hebt.
We hebben ook een CD-rom gemaakt, mocht je die interesseren, dan kan je contact opnemen met Luc Van Coninckxloo( bn45627@skynet.be) of Yves Dauwe.( awaybyday@skynet.be)
Of met George natuurlijk.

Luc van Coninckxloo & Yves Dauwe
juli 2004, Putte, België