Het verhaal achter het steuntje … ‘Transpirineren’

Wij zijn twee vrienden. En vrienden helpen elkaar. Althans, dat zou moeten… Lees hieronder hoe een fietssteuntje onmisbaar is bij de tocht der tochten; voor moraal en beproeving van vriendschappen!

Hoe het begon …   Wij, Wouter en Marinus, twijfelden net als afgelopen jaar over de bestemming van de vakantie. Het moest weer een weekje mountainbiken worden en het liefst een keer zonder BOB-yak. De Transpirinaika leek ons de ultieme uitdaging, maar met nog ongeveer twee maanden voor aanvang was het idee om toch maar lafjes J de Pallars Sobirà te fietsen. Omdat ons motto langzaam, trager, te laat luidt, waren we met twee weken voor aanvang niet geheel op tijd met de boeking. Maar de overweldigende motiverende overtuigingskracht van de organisatie (noem het ‘opjutten’) deed ons bezwijken om de allerlaatste plaatsen voor de Transpirinaika te boeken. Nadat dit kwaad was geschied, kwam pas het besef dat we eigenlijk eens serieus aan een training moesten gaan beginnen. We hebben dan toch wel zeker één keer gezamenlijk kunnen trainen op de helling bij Amerongen. Kortom meer dan voldoende voorbereiding om de Spaans-Franse duinenreeks tussen Atlantische Oceaan tot Middellandse Zee te doen. Dat conditie opbouwen wel iets meer is dan alleen naar de fiets te kijken in de woonkamer zal nog moeten blijken. In ieder geval waren we mentaal al halverwege..  De voorbereiding van het materiaal was overigens perfect: de avond van tevoren tikte Wouter nog even zijn stuur recht en Marinus vermoeide zich met het wassen van zijn Fryslân sokken. Een dag later aan de start konden we vol trots onze bolides presenteren: Wouter op de Giant =Amstel= 1870 klassieker en Marinus op de =No-sense= Intersens. Let the pain begin … De tocht Zweet, ofwel transpirineren. Op het strand van Hendaye was de oorzaak angst, maar gedurende de tocht werd het een combinatie van zon en vooral inspanning. Hoewel we door een navigatiefout van het peloton op dag één een tijdje de koppositie mochten innemen, was onze meer begeerde positie toch “End of Bunch”. Op diezelfde dag kregen we al klop van onze mede-transpiri-lotgenoot Johan onder categorie “grijs en gretig”. Gelukkig wist Wouter deze nederlaag te verdoezelen door eens flink glijdend over het asfalt uit te halen. In vervolg hebben we zadelpijn boven het ligtoerisme verkozen. De etappes gaan gevarieerd over verharde wegen en ruige paden. Voornamelijk goed begaanbaar met enkele pittige rotsachtige uitschieters zijnde zowaar single tracks.

Het ideale weer en de prachtige omgeving in combinatie met de avontuurlijke routes maakte elke dag een ware beleving. Regelmatig was er de mogelijkheid om te kiezen tussen een avontuurlijke (soms onmogelijke) fietsroute of de “easy ride” optie. Uiteraard hebben wij steevast voor de avontuurlijke optie gekozen. Menig maal werd het zo avontuurlijk dat het rubber van de banden zich lieten vervangen door het rubber van ons schoeisel. Het opletten bij de ochtendbriefing en het doornemen van de roadbook zou verassingen moeten voorkomen. Wees je er dan van bewust dat je persoonlijke adviezen van Ad (organisatie) soms in de wind moet slaan. Zijn uitleg “het is best fietsbaar en vrijwel vlak” hebben we moeten vertalen naar “het is pittig en stijl maar nét te doen”. Toch bleken sommige avontuurlijke routes ook eenvoudig met twee vingers in de derailleur (lees: neus) te doen. Ondanks verwoede pogingen aan te haken bij onze lotgenoten waren we toch steevast de lantaarndragers achterin. Omdat bleek dat we op basis van onze conditie de groep niet kunnen overtreffen, komen we al snel met een oplossing om de concurrentie te “breken” in de iteratie: eerst buigen, daarna knikken, en tot slot breken. Met als gewenste resultaat: Geknakt en Gebroken! Fysiek betekende dit het met twee vingers in de neus voorbij sprinten tijdens een beklimming, maar vooral waren wij mentaal sterk om met woorden rake klappen uit te delen. Dit breeksysteem hebben we tijdens de reis veel op elkaar geoefend. Kort voor het moment dat je gebroken wordt, verschijnen er fata morgana’s. Zo hebben wij regelmatig ons toenmalige droombeeld, het volgbusje van Ad, voor ons gezien. Dat leidde vaak tot uit volle borst zingen van “Adje komt zo…, Adje komt zo…, busje komt zo”. In veel gevallen kwam de lunchplek – waar het busje voor de lunch stond – net op tijd. De aanwezigheid van het volgbusje zorgde voor onnodige uitvallers. Zo heeft Wouter mogen plaatsnemen, nadat een combinatie van vermoeidheid en onwillige kip hem parten begonnen te spelen. Al snel wilde ook Marinus in het busje plaatsnemen, maar helaas, er werden net strenge volgbusje selectiecriteria ingesteld… er zat niets anders op dan door te fietsen en door Wouter mentaal, en later ook fysiek, gebroken te worden.

Tijdens de busreis werd een nieuw fenomeen ontdekt: Het steuntje van Marc! Dit geweldige object had naast zijn functionaliteit als fietsstandaard (ideaal voor smeerbeurten!) een geheel nieuwe rol gevonden: irritatie van de organisatie door continue in de weg te zitten. En zo werd tijdens de gehele reis al fietsende nieuwe mogelijkheden van het steuntje uitgedacht, terwijl George en Ad (organisatie) listen verzonnen het steuntje moedwillig ‘per ongeluk’ te verliezen. Qua voeding was het ook prima geregeld: elke ochtend een stevig ontbijt volgens Spaans begrip. ’s Middags verzorgde George en Ad een perfecte lunch in vorm van picknick. Niet te weinig en gemixt spaans-hollands kwaliteitje subliem! Yoghurtjes, salades, BBQ en blikjes bier ontbraken hier niet. En ’s avonds was er geen gebrek aan voer; hetzij dit de eerste dagen wat eentonig met kip was, maar later afgewisseld werd met flinke porties worst. Terwijl we ons vaak als echte hollanders volbunkerden met het pasta voorgerecht, volgde er vrijwel altijd een Spaans hoofdgerecht. Vooral de verplichte karafjes wijn vloeiden rijkelijk aan onze tafel. Gedurende de maaltijden en de borrel erna kun je veel levenswijsheden van Ad en George opsteken. Zo heeft ‘vrienden helpen elkaar’ en ‘oog om oog, tand om tand’ nieuwe betekenis voor ons gekregen. Proviand voor het fietsen werd geleverd door de sponsors voor de inwendige mens: Maxim en Kanjers. De energierepen van Maxim was, naast het steuntje, het onderwerp van de dag. Naast een lekkernij zijn ze ook inspirators, wegwijzers of afschudmateriaal. Regelmatig konden we Frits afschudden door een overheerlijke reep op de weg te leggen. Omdat Maxim toch meer voor de echte toppers was weggelegd, kwam Kanjers stroopkoeken ons ten deel. Met onze trouwe kamerraad “verzetje drie” Maarten, bestempelden we ons dan ook als Kanjerploeg! Het is ook een zeer leerzame tocht voor ons geweest, zo ondergingen we een snelcursus fietsjargon. Termen als Foelie (fiets met voor- en achtervering), Hardteel (fiets zonder vering achter), Setbek (knik in het zadel), Lok-oud (knopje om van hardteel een stijve te maken), Sneekbijt (lekke band doordat je over een slang rijdt) en èrborn (vliegen door de lucht) kennen geen geheimen meer voor ons.

Ploeggenoten

De ploeg bestond uit diverse mensen, afkomstig van Groningen tot Zeeland, en zelfs België ontbrak niet. Ieder kwam met verschillende verwachtingen… zo verwachtten wij een “easy-ride” met luxe vijfsterren overnachtingen. Helaas kwamen we bedrogen uit … afgezien dat we in een luxe privé zwembad hebben gelegen en de karafjes wijn niet zeldzaam waren. Anderen kwamen voor een sportieve uitdaging en unieke ervaring… deze verwachtingen werden meer dan overtroffen. Na enkele dagen konden we van een A- en B-ploeg spreken. Ofwel: de toppers en de genieters.
De exacte reden waarom we uit de kop van het peloton zijn gezet was het (B-)materiaal? Of was het omdat we alleen maar loze kreten riepen? Of was het toch omdat we in plaats van energie-vitamine-mixjes biertjes dronken? We waren de vrijbuiters van de avontuurlijke routes… Er waren enkele kleine verschillen in perceptie tussen de ploegen: in de A-ploeg werd remmen als angst gezien, terwijl in ploeg B remmen werd gezien als “genieten”, een foto maken of … okee …. compleet kapot zijn. Waarschijnlijk belandden we in onze niet-vrijbuit momenten meestal in de B-ploeg omdat zij onze soms wat dwaze humor goed konden waarderen en vaak nog konden overtreffen! Zo hadden we klimgeiten uit Zeeland: – Hoe is het mogelijk? Daar zijn toch geen bergen?- en leerden we sneljargon Belgisch: “je fiets kuisen, last van mijn poep, fotokes trekken, kodakske halen” en ga zo maar door met de verwarring! Een erg motiverende component van de B-Ploeg was ook Frits: de biker vanuit de organisatie voor het bijstaan van de lantaarndragers. Naast dat hij de routes feilloos uit het hoofd wist en het Georgiaans (George zijn taal voor de routebeschrijving) uitmuntend kon vertalen, kwam hij openlijk uit voor zijn allergie: Asfalt! Begrijpelijk dat wij dan ook onze mentale breekstrategie in de vorm van “Frits onder het alsfalt praten” veelvuldig hebben toegepast als motiverende factor.

Overnachten

De overnachtingen waren van bijzondere kwaliteit met een hoog team building karakter. Veelal verbleven we in een herberg of pension waar we als één club in een slaapzaal menig oerwoud hebben uitgedund. Vrijwel elke avond was het na wat biertjes een uitdaging je bed te vinden zonder slapende honden wakker te maken. Gelukkig werden we in de ochtenden hiervoor beloond met uitslapen onder genot van mixers en geopende potjes vaseline. Nog altijd onbegrijpelijk dat ploegmaten vroeger dan 10 minuten voor het ontbijt opstaan!?!

Organisatie

Pluim voor de geweldige duo George en Ad en de sportieve verzorgende aanvulling Frits! Naast de goede organisatie in zin van route en logistiek, staan deze heren garant voor een geweldige dosis humor en levenswijsheden met knipoog. Bijvoorbeeld de conservativiteit van Ad: Hij heeft de route (ooit) voorgereden en de fully’s vlogen hem … whoesh… links en rechts voorbij, maar stonden 10 meter verderop met bandenlichters in de hand banden te plakken. Kortom…moraal… “met een appel mee kom je er ook wel”. En natuurlijk de nooit meer te vergeten heldere briefings van George… net dat steuntje in de rug: Of je snapt het… of je bent compleet “lost”. Dan de duidelijke routebeschrijving op zijn Georgiaans: n.s.a.l. bij de fuente 100 meter na het kerkje, betekent niets anders dan: Ga gewoon rechtdoor.  Bovenstaande woorden zijn samen te vatten in: een geweldige onvergetelijke avontuurlijke en sportieve vakantie! Kijk hier voor een impressie van bovenstaande woorden in beeld.

Tot slot nog enkele belangrijke tips:

- Zorg voor procesoptimalisatie. Spreek duidelijk af wie er “smeerbeurt” heeft en wie er verantwoordelijk is voor het startklaar maken van de fiets. Je kunt zo net iets langer je rust pakken (lees: in je bed liggen). Zorg ervoor dat je dit dermate goed uitstippelt dat je net 1-2 daagjes minder beurten hebt.
-Tip voor doorgewinterde fietspoetsers: Vergeet multifunctionele Fietsstandaard (steuntje) niet! Ook handig als karaoke microfoonhouder in de kroeg. Ad en George zijn er bij gebaat. Voor de complete no-no’s hebben we een fotootje bijgevoegd waarmee je de eerste beste fietsenmaker binnen kunt stappen.
- Bewaak de karafjes wijn. Laat George de karafjes wijn niet afpakken! Houd desnoods voet bij stuk en koop de pensioneigenaar om voor een extra biertje.
- Grijp bij ieder café dat je tegenkomt je kans (vooral veel San Miguel’s) … het kan door de avontuurlijke routes zomaar de laatste zijn! De laatste afdaling is zeker geen easy-ride, dus drink niet teveel in laatste berghut… en blijf vooral bij de groep.
- Praat Frits onder het asfalt, en zie hem door het asfalt zakken. Ga altijd in op zijn uitdagingen… klimmetjes zijn eenvoudig van hem te winnen. Blijf echter wel vrienden: hij heeft een koffer vol antibiotica doping tabletjes!
- Successen vier je in stijl! Zorg voor voldoende sigaren en bier voor eventueel schuilen bij regenbuitjes.
- Het moet wel vakantie blijven! Plan daarom een rustochtend in op dag 7: In plaats van een Col kun je ook een korte off-road shortcut kiezen naar Plan. Daar hebben we een zonnige ochtend heerlijk genoten van de lekkernijen van de locale kroeg. Vraag George en Ad voor meer informatie over deze tip!
- Zorg voor een comfortabele zadel en goede zeem… op zijn Belgisch is de poep snel schraal.
- Neem een setje dobbelstenen en een fles sterke drank mee; George is een topper in het spel Mexicanen. Nou ja, in de beginnnersklasse dan.
- Een hoogtemeter is erg handig, of een GPS is ook leuk. Al helpt dit niet om de aanwijzingen beter te kunnen volgen: Georgiaans gaat boven alles in de Pyreneeën!
- Onderschat de oudjes niet!!
- Neem een Shaker mee om de vitaminemixjes te kunnen maken, met een beetje stevige mixer krijg je zo ook een Maxim reep klein voor de camelpack.
- Tip: neem van thuis een sollicitatieformulier mee om een plaatsje in de volgbus te krijgen! Dan mag je mee boodschappen doen!
- Neem voor de reis het toegestuurde reisboek goed door! Naast informatieve inhoud is er flinke dosis humor te bespeuren. En als je na de reis wederom de teksten laat passeren ontdek je opnieuw wat een geweldige reis dit is!

Wouter Meijers en Marinus Couperus
December 2007