Een (willekeurige) dag uit de Transpirinaika 2004

Vrijdag 17 september 2004, dag 7
Na het avontuur van gisteren ben ik ’s ochtends nog moe, maar ik heb wel goed geslapen. We beginnen relatief vlak naar de hangbrug en daarna nog een stuk asfalt. Dan naar links voor onverhard omhoog en het is meteen warm. Zo kennen we de Pyreneeën. Door een afslag te missen rijden we ver door omlaag. Erik en Roel zijn mee verkeerd. Weer terug omhoog rijden Marten en ik het dorpje Yeba in. Op een enkele bewoner na verlaten. We rijden over rotsen rond de kerk en een oude mevrouw die daar wat kleren staat te wassen kijkt heel verbaasd dat er 2 fietsers van die kant af komen. We rijden verder terug en vinden het mooie onverharde pad, waar het tempo laag blijft. Geeft niet, we rijden lekker en hebben geen zin om snel te gaan rijden. Bij de lunchpost van George en Ad zien we de anderen weer. Als die weg gaan, rijden ze niet de route die George net heeft aangegeven. Veel geschreeuw van George, maar ze horen het niet. Wij eten rustig verder en gaan daarna de route van George in.
Door de prachtige Añisclo-kloof. Omlaag, maar op het smalle paadje tegen het verkeer in. Er staan wel erg veel borden die aangeven dat dat niet mag. Vandaar ook dat de parkwachters beginnen te schreeuwen, alleen weten we dat al en gaan we door, lopend halen ze ons nooit in. Wel schrikken er wat auto’s, van onze snelheid maar toch vooral vanwege onze onverwachte rijrichting. Erg mooie route, de smalle kloof, riviertje er doorheen en beneden lekker koel. Beneden weer een snelweg. Kort stukje uitgereden en dan lang omhoog door Laspuña over het asfalt. Warm en fout, boven bij El Casal zien we op de kaart dat we eerder naar links hadden gemoeten. Weer terug maar de tijd tikt weer door. Na een mooie onverharde route zien we aan de achterkant van de berg weer wat bewoonde wereld. Marten rijdt in een van de laatste bochten daar naartoe een snee in binnen en buitenband. We doen een plakker in de buitenband en gaan door. Nu lijkt het makkelijker maar de klim is lang en het wordt al wat later. We bellen maar even dat we onderweg zijn. De eerste klim valt mee, het tweede deel niet. De laatste meters voor het dorpje Sin zijn natuurlijk het steilst. Uiteindelijk zijn we net bij het voorgerecht binnen en kunnen we direct aanschuiven. Weer 100 km op de teller.

Arjo Dogterom
Oktober 2004