Beklimming Col de la Bernadeille, Transpirinaika 2003

De middagetappe op de één na laatste dag van de Transpirinaika 2003

Halverwege de dag genieten we nietsvermoedend in de warme zon van een lunch met meloen en chocoladebroodjes nabij de Romeinse brug van Camprodròn. Het is nog 20 kilometer naar de laatste overnachtingsplaats van de Transpirinaika, het ten zuiden van Prats-de-Mollo gelegen Notre Dame du Coral. Het is gezellig druk in de straten van Camprodròn en we doen voor het thuisfront flink wat inkopen, die gedropt worden in het bagagebusje. Na nog een laatste slok vruchtensap maken we ons klaar voor een rustig laatste uurtje biken..…..We krijgen een kort asfaltgedeelte en komen in een van de vele verlaten dorpjes met enkel wat boeren, herders, koeien en honden. We vullen onze bidons met heerlijk fris water uit de plaatselijke fuente (bron). Nog wat ola’s en arriba’s van de plaatselijke bevolking en we gaan de piste op.
De eerste kilometers zijn steil, maar met wat acrobatische stuurbewegingen om de vele keien blijven we op de fiets. De routebeschrijving voorspelt dat bij een haarspeldbocht het schrikdraad dwars over de piste is gespannen. Doordat de draad echter minimaal is behangen, wordt het obstakel pas op het laatste ogenblik gezien door de eerste van ons. We fietsen rustig verder, het pad wordt alsmaar smaller door de oprukkende bremstruiken. Een kreet, iemand haalt zijn arm open aan een braamstruik. Zijn we wel welkom hier?? In de volgende minuten verdwijnt onopgemerkt de zon en maakt plaats voor dalende mistflarden. Enigszins onrustig geven we elkaar aan rustig te fietsen en de voorganger niet uit het oog te verliezen. Plotseling houdt het pad op te bestaan en moeten we noodgedwongen te voet verder. Klauterend gaat het in dichte mist over gladde rotsen omhoog tussen dicht struikgewas. Als we hier verdwalen wordt het nog een lange dag. Ons enige houvast zijn de geelwitte tekens op de stenen.
Na enige tijd dan plotseling prikkeldraad en gejuich, dit is de grens met Frankrijk !! We eten wat en beginnen te dalen over een nauwelijks zichtbaar pad. Volgens de computer zouden we een schuur moeten passeren, maar niemand ziet iets. Dan ineens hard gerem en voor ons een enorme koe met horens. Naast het dier ligt een omgevallen houten bordje met de naam van onze etappeplaats, het lijkt wel een wonder. De gedetailleerde routebeschrijving voert ons over de laatste 4 stille kilometers door mist en regen, waarna midden in het bos Notre Dame du Coral opdoemt. De prachtig oude kerk met een grote houten toegangspoort maakt onderdeel uit van de gîte d’étape waar we zullen overnachten. We parkeren onze fietsen op de donkere binnenplaats en danken in het kerkzaaltje Maria voor de avontuurlijke middag !! Morgen naar de kust met de badende toeristen, kan het contrast nog groter ??

Taco van Ooijen
september 2003