Ik was er bij en ben er fier op! (Transpirinaika 2008)

 

Begin 2008… Voilà, we zijn ingeschreven… nog een goede 9 maand te gaan… alles regelen, terugvlucht met het vliegtuig, eerste info, …

Nog een goeie maand… de heren van de Transpirinaika hebben een eerste kennismakingsrondje georganiseerd rondom Nijmegen. We gaan met z’n allen die er interesse in hebben een rondje rijden… spijtig genoeg wil het weer niet meewerken. Maar ik krijg al een eerste indruk van de groep en dat gaat leuk worden daar in Spanje!

Nog een week te gaan… de zenuwen staan op springen… gaat het allemaal wel lukken? De twijfels komen… Ontelbare vragen komen in me op maar op weinige vragen weet ik een antwoord te vinden… Ga ik het halen – wat mag ik verwachten – had ik beter niet iets anders gekozen -  Gewoon afwachten wat komen gaat volgende week!

Tuut Tuut Tuut… de wekker gaat… vandaag is het zover! We vertrekken op Transpirinaika. Om half negen moet ik in het station van Antwerpen-Centraal zijn om daar de Thalys naar Parijs-Noord te nemen. Onze Nederlandse collega’s zitten er al op (behalve één hehehe) en weg zijn we.
In Parijs-Noord moeten we overstappen, dit levert al hilarische taferelen op bij sommigen die – aan hun bagage te zien – blijkbaar voor 4 maand op vakantie gaan. Eens in Parijs-Montparnasse gaan we met de TGV verder in de richting van Hendaye. Nu hebben we meer tijd om al wat kennis te maken.
Tegen de avond komen we aan in het zuiden van Frankrijk op wandelafstand van de grens. Alleen hebben we op dat ogenblik niet echt het gevoel dat we in het zuiden van Franrijk zitten. Wind en regen. Ach ja, morgen komt er wel beterschap zekers? We krijgen ons hotelletje toegewezen en sommigen zelfs het privé appartement van de eigenaar vanwaar we een uitzicht hebben op Spaanse bodem.

Jaaaa! Het is zover, dag 1 van de echte Transpirinaika! Maar de weergoden zijn blijkbaar vandaag niet zo optimistisch ingesteld. Bij het klaarmaken van de fietsen worden we regelmatig getrakteerd op geweldige regenbuien. Eindelijk is iedereen klaar en hop daar gaan we (droog) richting het strand van de Atlantische
Oceaan voor de verplichte groepsfoto aan het strand. Ok, foto genomen en weg zijn we… We hebben nog geen 5 meter gereden of de hemelsluizen gaan volledig maar dan ook volledig open! Het regenjasje is gewoon niets meer waard. Alles kletsnat in enkele minuten. Gelukkig duurt het ook niet erg lang maar het kwaad is al geschied. De eerste dag is grotendeels asfalt om naar de echte bergen te geraken. Ook de eerste 20 km is een redelijk drukke weg dus daar is het wel even opletten, maar dan kunnen we eindelijk meer 2de rangs asfaltweggetjes inslaan waar we uiteindelijk zelden een auto te zien krijgen. Dan volgt nog een best pittige klim van 23% over asfalt, kwestie om al eens een voorsmaakje te krijgen van wat komen zal.
Ha het is middag! Tijd voor een goeie lunch. George & Ad van de organisatie hebben een lekkere en uitgebreide lunch voorzien waar echt moeite is voor gedaan. Keuze genoeg echt waar. Dat kikkert op. Dan maar snel weer verder. Tegen een uur of 5 komen we aan in Saint Jean-Pied-de-Port om aan de slotklim van vandaag te beginnen. Na een geweldige klim over asfalt komen we aan op onze overnachtingsplek waar we alle natte spullen te drogen leggen.
Genietend van een zalige maaltijd hopen we op een blauwe hemel de volgende dag…

Dag 2…… opstaan! Vandaag trekken we richting Spanje! We dalen eerst een klein stukje af – het is bewolkt  maar droog – om dan een geweldig lange asfaltklim aan te vatten (geen enkele maar dan ook geen enkele auto gezien) die ons in totaal al meer dan 1000 hoogtemeters oplevert. Onderweg maken we kennis met de prachtige natuur en de ongelooflijk grote gieren die hier rondvliegen. Dan volgt een lange zalige afdaling tot aan de grens – een riviertje- dat we doorwaden om in Spanje aan te komen. Je kan het echt niet geloven maar nog geen kwartiertje later begint de zon te schijnen. Als dat geen Spaanse verwelkoming is!
Vanaf daar gaat het over offroad door het bos dat rond het plaatselijke stuwmeer ligt. Zacht klimmend halen we hier weer heel wat hoogtemeters op.
Eens boven gekomen komen we terug op asfalt en dalen tegen een duizelingswekkende snelheid opnieuw af. Dan volgt nog een mooie maar niet te zware klim offroad tot op een hoogte waar je een prachtig uitzicht hebt op de eerste echte bergen die we waarschijnlijk de dag erna zullen moeten trotseren.
Als afsluiter dus offroad naar beneden (20 min!) om aan te komen in Urzainqui. Een gezellig dorpje en lekker eten…

Dag 3 — Stralend blauwe hemel… zaaaaalig. We vertrekken de eerste 3 km over asfalt begroet door de plaatselijke loslopende koeien hier op de weg. Maar dan gaat het direkt offroad en alsof het nog niet genoeg is daarna al direkt singletrack naar boven – soms zelfs niet berijdbaar – in de richting van de waterval.
Eens boven gaan we verder offroad door de weiden (GR pad) en dan volgt een klein duw-en-draag stukje omdat het gewoon te steil en modderig is in het bosje. Boven staan Ad & George ons op te wachten om ons de uitleg te geven waar we een koffietje gaan drinken in het daaropvolgende dorp.
Dan een asfaltafdaling waarbij we bijna iemand van de plaatselijke bevolking omverrijden en vervolgens een lekker terrasje doen in de zon.
Na het terrasje volgt de lunch bij een plaatselijke barbecuehut om dan het ‘wandelstuk’ van vandaag aan te vangen. Een prachtige GR-route leidt ons naar boven – deels berijdbaar – deels te voet – waarbij je het gevoel hebt dat je in de Franse Ardêche zit , omwille van de natuur en de temperatuur tot 30 graden!
Boven gekomen is het weer lekker naar beneden suizen offroad en dan volgt een spectaculaire singletrail vol rotsen en stenen naar beneden tot in Echo.
Vandaar is het nog enkele km’s naar de overnachtingsplek.

Dag 4 – Vandaag door het befaamde gletsjerdal… het is nog fris in de ochtend – 4 graden – maar de zon is weer volop van de partij. We beginnen met een klim door een smalle kloof over asfalt maar al snel verdwijnt het asfalt en maakt plaats voor een brede grindweg. Op het einde van het dal wordt de grindweg ruwer en gaat al slingerend, haarspeldbocht-na-haarspeldbocht omhoog om aan de rand van het dal op te houden. Te voet naar beneden en door dit prachtige dal rijden we verder naar de Franse grens. Vlak na de grens volgt een spectaculaire –maar ook gevaarlijke – singletrail naar beneden. Dan weer naar boven en hopa! een heel stuk afdalen tegen een lekkere snelheid. Dan komen we op asfalt dat we 5 km naar boven moeten volgen naar de de Spaanse grens.
Daar steken we grens opnieuw over, dalen af naar Estación en vandaar weer offroad (een echt zalige trail) naar Villanúa. Onze fietsen wassen we aan de plaatselijke dorpsfontein onder toeziend oog van de nieuwsgierige bevolking.

Dag 5 — Echt offroad day – bijna heel de tijd gaan we vandaag offroad – soms heel zwaar met echte rotsblokken die je van her naar der laten botsen. Het is een prachtige dag, volop zon en zalige temperaturen. De beklimmingen zijn dus zoals gezegd lang en vandaag ook wel zwaar. Niet zozeer omdat ze steil zijn maar de rotsen op de weg maken de beklimmingen amper berijdbaar. Tegen de middag zijn we dan ook eindelijk boven en kunnen we aan een prachtige afdaling beginnen (eerst zeer zware ondergrond, later over een prachtige grindpiste) met als bestemming onze lunchplek.
Vandaar gaat het even door het dal, dwars door de rivier en later over een hangbrug waarna een heel pittige klim ons opwacht. Weer een verzameling van rotsen die ons de weg bijna versperd maar deze lukt nog net… Het laatste stuk van deze dag is echter asfalt, een klim naar een tunnel die ons na een kleine afdaling tot onze overnachtigsplek brengt.

Dag 6 — Het natuurpark. Vandaag gaan we door een nationaal park rijden waar we – uitzonderlijk – schriftelijke toelating voor gekregen hebben. Spijtig genoeg komt er tijdens mijn beklimming een mist opsteken maar de mensen die een half uurtje later op de top staan hebben blijkbaar net een opklaring en het prachtige zicht op de ‘grand canyon-achtige kloof’. Ik heb de foto’s gezien en het is echt de moeite! De kloof die erna volgt is zeker ook niet te versmaden.
Echt prachtige decors om doorheen te rijden (weliswaar in tegengestelde richting van het verkeer)… Dan volgt een beklimming over rustige grindwegen en een spectaculaire hobbelige afdaling tot aan de asfaltweg. Een laatste beklimming naar Saravillo rest ons dan nog tot aan de herberg. Gekke blikken krijg je van de mensen aanwezig in de herberg omdat we met de fietsen door het cafe moeten rijden om ze te stallen.

Dag 7 – Rustdag – of toch niet?… Je kan vandaag kiezen om er een rustige dag van te maken of niet… Ik kies voor niet, dus ik ga voor de beklimming ipv door het dal te blijven rijden. Als beloning krijg ik een prachtig zicht op het stadje Plan waar het merendeel van de groep rechtstreeks door het dal naartoe is gereden.
Na de lunch in Plan beginnen we aan de offroad klim naar Col de Sahún maar eerst doen we nog een offroad stukje via het ‘klompenpad’… Het is een orgineel stukje track dwars door de rivier en weiland om uiteindelijk ook offroad op de Col de Sahún te komen. Vandaar gaat het naar de Coll de la Cruz en dalen we af naar Seira. Dan volgt nog een stukje asfalt door een heel smalle kloof en komen we aan in El Run waar een herberg op wel zeer orginele plek gelegen is vlak bij een ongelooflijk knappe waterbron (fuente). Echt de moeite om er te overnachten!

Dag 8 – Vandaag rijden we quasi de hele voormiddag offroad enkel de eerste 5 km zijn asfalt. Een rustige weg leidt ons vervolgens naar de Coll de Bonansa.
De regen van de eerste dag en de offroad stukken van de voorbije dagen heeft er echter toe geleid dat mijn achterwerk nogal zwaar is beschadigd (tot bloedens toe!). Vandaag is het dan ook een hel om op de fiets te zitten en alle steentje en hobbeltjes te voelen op het zadel. Eens het dorpje Bonansa gepasseerd gaan we offroad naar beneden tot in El Pont de Suert waar Ad & George weer een verrukkelijk lekkere lunch hebben voorzien. Dan kiezen we om de namiddag via de asfaltweg verder te zetten naar de Coll de Perves. Vanaf daar gaat het pijlsnel naar beneden naar Senterada. En dan begint het nog maar pas, want dan volgt de slotklim om echt UUUUUUU tegen te zeggen… 18 km lang!  Mijn versnellingen begeven het, mijn achterwerk is er volgens mij niet meer en de vermoeidheid slaat toe! Ik kom doodop boven en smijt mijn fiets weg met de woorden dat ik het opgeef!
De mederijders proberen me moed in te spreken met de woorden dat ik een goeie douche moet gaan nemen en dat alles dan beter zal gaan maar dat was buiten de herberg gerekend vrees ik, want ik had enkel nog ijskoud bergwater om het geheel nog erger te maken hehehehe.
Dan besluit ik dat ik de dag er na (100 km en 2900 hm!) maar in de bus meevolg en een dagje rust neem…

Dag 9 – Rustdag voor mij – hard labeur voor de anderen… Vandaag is voor de meesten de zwaarste dag van allemaal… 100 km en vooral heel heel heel veel hoogtemeters. Als beloning wel een prachtige omgeving en uitzichten. Spijtig genoeg moeten we vandaag (waarschijnlijk door de vermoeidheid) ook een ongeval betreuren. Maar al bij al niet al-te-erg… (gebroken rib), want geef toe: het kan erger op rotsige ondergrond.
Velen zijn dan ook blij dat ze ’s avonds heelhuids en vóór donker de mystieke overnachtingsplek Sant Joan de l’erm bereiken….

Dag 10 – We rijden weer mee – vanuit Sant Joan de l’Erm vertrekken we bijna heel de tijd afdalend over lekkere grindwegen naar het dorpje Noves de Segre waar George al sinds enkele jaren 2 Duitse dames voor ons heerlijke taarten laat bakken. Je kan kiezen tussen chocoladetaart – yoghurt-room taart – en apfelstrudel. het hoeft niet gezegd worden zekers dat er voor de meesten wel meer dan één stuk in ging… Daarna volgt een pittige klim – soms heel pittig – naar Coll D’Arnat. Na de Coll D’Arnat dalen we eindeloos lang af (maar met een zacht percentage) naar Sorribes waar de lunch voorzien is. Vanaf hier maakt vrijwel iedereen het zich gemakkelijk en gaan we over de asfalt bijna niet meer klimmend naar Tuixen… De meesten hebben wel een rustdag verdiend!

Dag 11 – Tuixen – regen – mist – brrrr. Het is koud vandaag. Onder een troosteloze mistige hemel moeten we vertrekken. Je voelt het aan het humeur van iedereen… iedereen snakt terug naar de zon van gisteren en de voorbije dagen. Geen temperaturen van 30 graden meer maar wel slechts 5! Hoe het weer kan verschillen van dag tot dag! We vertrekken over asfalt maar al snel verlaten we deze weg om aan de klim te beginnen naar El Collell… Zoals George in de beschrijving zo mooi schrijft: “het is tot op heden slechts weinigen gelukt deze laatste passage zodanig af te leggen dat er tussentijds geen voet aan de grond gezet hoefde te worden”… je kan best al begrijpen wat je dan voorgeschoteld krijgt! Eenmaal ter hoogte van El Collell rijden we heel de tijd over de kam om dan af te dalen naar Baga (waarbij een prachtige singletrail niet mag ontbreken). In Baga is de temperatuur opnieuw beter en zijn we uit de mist verdwenen maar de daaropvolgende klim naar de Refugi del Rebost (een echte berghut) brengt ons opnieuw in de wolken (letterlijk dan). Deze berghut is echt een belevenis op zich, met 3 boven elkaar slapen in één grote ruimte. De dame die de berghut runt weet echter haar gasten goed te verzorgen. Echt een aanrader.

Dag 12 –We zitten vandaag bij vertrek al hoog dus er resten ons slechts 400 hoogtemeters tot aan de top van de Coll de Pal. Het is echt raar: je volgt een mooi geasfalteerde weg tot op de col en plotseling, 3 meter verder, duik je letterlijk 1 meter lager het asfalt af (dat gewoon ophoudt) en rij je diezelfde weg verder over rotsige bodem… stel je voor dat je dat met de auto doet … Via de skipisten van Super Molina dalen we af naar La Molina. Dan volgt ons een beklimming naar Cap de Ginebrar (lunch) en dalen we af naar Planoles waar we overnachten in een soort van bezinningskamp met zwembad! De plaatselijke dames van dienst die ons avondeten verzorgen staan met open mond toe te kijken hoeveel pasta we eigenlijk wel naar binnenspelen… dit hebben ze blijkbaar nog nooit gezien.

Dag 13 – Planoles verlaten we onder een blauwe hemel – we beginnen aan een mooie klim via Pardines naar Camprodòn – maar let op dit is geen ritje om zonder handschoenen aan te pakken. We moeten liefst maar hellingen van 20% en meer aanpakken (offroad jaja) om uiteindelijk de top van de Collade Verde te bereiken . Dan is het afdalen naar Camprodòn waar we de lunch hebben bij een mooie romaanse brug. Daarna is het zachtjes klimmend over grind tot we aan de echte slotklim van de dag beginnen. We moeten vandaag namelijk de grens met Frankrijk terug oversteken en dat gaat blijkbaar volgens George niet zomaar. Dus laat hij ons effe klauteren over het ‘klauterpad’ … Je stijgt in 200 meter namelijk wel 100 hoogtemeters (dus een percentage van 50%!) èn fiets op de rug en dragen maar… vermoeid komen we dan ook aan de grens aan (prikkeldraad) – steken deze over en door de braamstruiken heen dalen we af naar alweer een orginele overnachtigsplek : een oude kerk! Notre Dame Du Coral. Hier is het kip met aardappelgratin dat de pot schaft en gesmaakt dat het heeft!
God zag dat het goed was… (en wij ook).

Dag 14 – Whiiiiieeeuw – de laatste dag… een singletrail afdaling waar enkele valpartijen (zonder schade) niet ontbreken is het ontbijt van deze tocht. Daarna volgt een lange klim naar Saint Laurent de Cerdans. Vandaar besluiten we een stuk over de asfalt te rijden naar Amélie-les-Bains. Daar hebben we de lunch. Het is echt voor ons genoeg geweest en we rijden vanaf hier over het asfalt naar Argelès-Plage. Echter langs hier is het niet enkel afdalen maar je bezoekt ook nog enkele mooie dorpjes op de flanken van de heuvels.
Ooooh wat zijn we blij dat we rond 18 uur samen met z’n allen op het strand van de Middellandse Zee staan.
De kurken van de cava-flessen vliegen in het rond – een uitgelaten menigte – nieuwsgierige toeschouwers – blije gezichten – dit is gewoon het einde van een prachtige belevenis – 14 dagen per fiets door de bergen – veelal offroad… ik was erbij en ben er fier op !

Thiery Moens, Aartselaar, België
Oktober 2008