Van West naar Oost (formule Randonneur)

Enthousiast geworden door het uitgebreide roadbook dat we hebben ontvangen, gaan we met de fietsbus op weg naar Hendaye. De geplande aankomsttijd is 6.00 uur. Zou best wat later mogen. Maar… de bus is precies op tijd en om klokslag 7.00 uur stappen we op onze fiets voor de eerste kilometers. Hendaye is nog in rust, op een eenzame golfsurfer na die al in het water ligt. Het is even wennen aan de routebeschrijving, maar al snel begrijpen we  hoe we deze moeten lezen en interpreteren. In Hendaye is het nog even zoeken maar als de dag vordert gaat het lezen van de routebeschrijving al een stuk beter. Zo af en toe al een pittig klimmetje, maar voor een eerste dag is het goed te doen. Om ongeveer 14.00 uur arriveren we in St. Jean-Pied-de-Port, onze eerste overnachtingplaats. Een gezellig plaatsje vol met pelgrims. Zo ook in de gîte waar we overnachten. ’s Avonds is het een gezellige drukte aan tafel waar alle reiservaringen uitgewisseld worden in verschillende talen.

De volgende dag maar 15 kilometer en het advies in het roadbook (’slaap lekker uit’), volgen we dan ook graag op. Maar helaas, al die pelgrims vertrekken al erg vroeg en tegen de tijd dat wij gaan ontbijten (7.30) is iedereen al vertrokken. Dan maar op ons gemak naar Kaskoleta, een prachtig gelegen gite. De pittige klim hier naar toe wordt beloond met  een prachtig uitzicht op groene alpenweiden. We genieten hier van de mooie uitzichten en de vele roofvogels.
De volgende dag gaan we vroeg op pad en we beginnen direct met een lekker klimmetje, er lijkt geen einde aan te komen. Ook zitten er aardige steile stukken tussen, maar wederom wordt het zwoegen beloond met prachtige vergezichten (inmiddels  hangt er een, op canvas gedrukt, aan de muur te pronken). Op een avontuurlijke manier steken wij de grens over…..Op weg naar Urzainki kunnen we kiezen tussen een ‘snelle finale’ of een mooie onverharde route. Ook al heb ik niet de beste benen vandaag, we kiezen toch voor het onverharde. Het klimmen valt niet eens tegen, maar de afdaling……. , die valt wel tegen! Vooral het laatste stuk moeten we vol in de remmen, wat niet meevalt met de tassen achterop. We komen heelhuids beneden en alle verbruikte energie wordt aangevuld door een overheerlijke maaltijd in de herberg. Top!

Goed uitgerust gaan we de volgende morgen op pad, op weg naar de waterval in ‘een sprookjesachtig decor’. Tot aan de waterval gaat het goed, daarna wordt het sjouwen met de fiets en de bagage. Het is een komisch tafereel, de stenen zijn spiegelglad en we glijden en glibberen dan ook over de stenen. Een fiets met 2 achtertassen trek je ook niet 1, 2, 3 over een steen. Dan de achtertassen er maar af en twee keer lopen. Nou ja lopen, klauteren en glibberen. Maar… het was het waard, het is een prachtige plek!
Op de dagen die volgen genieten we van de schitterende natuur en de rust. Pas in het voormalig gletscherdal Aguas Tuertas komen we andere toeristen tegen. De route er naar toe is prachtig, de rivier is rood geworden door de regen van de dag er voor en stort zich naar beneden. Asfalt en onverharde wegen wisselen zich tijdens de gehele route voortdurend af, wat het fietsen heerlijk maakt. Soms denken we wel eens:’waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?’, bijvoorbeeld als je stuiterend van een soort trap naar beneden komt knallen en daarbij de doornen van de rozenstruiken moet ontwijken. Maar de rust, de schitterende natuur en de goede overnachtingadressen met de heerlijke maaltijden maken alles goed. De reis bestaat uit een aaneenschakeling van hoogtepunten, maar de klim naar refugi Cuberes is voor ons 1 van de mooiste stukken van de hele reis. Vol goede moed beginnen we, na een koffiestop in Gerri de la Sal, aan de klim. Ons doel is niet ver: de picknickplaats + fuente in de schaduw op 1.8 km. Het is een gemeen steil stukje en bij de picknickplaats moet ik even bijkomen. De routebeschrijving geeft aan dat het op 5.2 km steiler wordt met slechter wegdek. Fijn, daar zit ik nu even niet op te wachten. En slechter, kan dat nog? Gelukkig valt dat mee en fietsen we rustig omhoog, genietend van de waanzinnige uitzichten. Deze uitzichten zijn ook een goede reden om even te stoppen, bij te komen en een mooie foto te maken. Ik blijf goed rechts fietsen, want die steile afgrond bevalt me helemaal niet; Alfred daarentegen fietst rustig aan de rand van de afgrond. Als het wat vlakker  wordt en we wat meer in de bossen rijden, springen de herten voor en achter ons over het pad. Prachtig! Bij de refuge aangekomen is het een oase van rust (we zijn weer de enige gasten). Liggend in een hangmat genieten we hiervan.
We kijken terug op een prachtige reis met vooral veel rust en schitterende natuur. Wat erg opvallend was, was het ontbreken van rotzooi naast de weg. Geen afval op de verkeerde plek gezien! En toeristen hebben we nauwelijks gezien. Druk was het bij de Añisclo Canyon, waardoor het niet lukte tegen het verkeer in te rijden. We werden helaas teruggestuurd door de parkwachters in verband met de grote toestroom van auto’s. Dus toch de route bovenlangs. Deze was zwaar door de enorme hitte. Maar dit werd na de afdaling beloond met een heerlijke zwemplek bij de camping!
Alle hotelletjes en hutten waren erg goed verzorgd. Het eten was heerlijk. Wat wel even wennen is, is het late eten in Spanje. Op veel plekken werd het tijdstip aangepast en konden we wat eerder dan gebruikelijk eten. Gelukkig maar, want de maag knorde soms aardig door al het zwoegen.

Zelf lukt het je nooit om zo’n prachtige, avontuurlijke route uit te zoeken, gewoonweg omdat je het gebied niet goed genoeg kent. Bedankt voor deze mooie route en de met zorg uitgezochte plekjes om te overnachten. Super!

Jessica en Alfred
Juli 2006