Reisimpressies Randonneur 2004 en 2005

2005

Voor de derde keer op stap met Col d’Extrême

Na een voorzichtige start in 2003 (zie een eerdere reisimpressie) en de “customized Transpirinaika”in 2004 hebben we in de zomer van 2005 (jawel, midden in het bloedhete hoogseizoen) 2 rondes van een week gefietst. De keuze voor deze gebieden was ingegeven door de ervaringen van vorig jaar. Door onweer moesten we toen onze doorkruising van de Aguas Tuertas vroegtijdig opgeven en daarom vonden we dat we terugmoesten; gefascineerd door de verhalen en het stukje dat we er vorig jaar van hadden gezien. Ook wilden we een indruk krijgen van het Nationale Park Aigues Tortes, een park dat (net als alle andere nationale parken) niet toegankelijk is voor fietsers. Col d’Extrême heeft rondom deze beide wensen 2 rondes voor en met ons ontwikkeld en net als de voorgaande 2 jaren waren ook deze tochten weer fantastisch. Beschrijving

Route 1 speelt zich (globaal) af aan de rand van en ten zuidoosten van het Parc Nacional d’Aiguestortes. Het is een “echte”atb-tocht, hoewel ook te fietsen met een goede randonneur. Veel onverhard, maar geen singletracks en andere technische hoogstandjes. Herkenningspunten: La Seu d’Urgell, Espot, La Pobla de Segur, Organyá). Landschap: zeer gevarieerd, van het koele hooggebergte met bergweiden vol koeien, paarden, schapen, marmotten  (in de periferie van Aigues Tortes),  tot gloeiend hete serra’s met veel roofvogels, herten (Cap del Boumort). Gemeenschappelijke elementen: de totale verlatenheid van de gebieden. lees verder >


 “Heerlijke afdaling, koeievlaaien, fantastisch weertje”

Dinsdag 19 juli: 7.30 uur opgestaan. Alvast alles ingepakt en om 9.00 uur na een prima ontbijtje vertrokken. We kregen twee halve stokbroden met gebakken ei met spek mee, twee croissantjes en 4 sinaasappels als “bolsa de picnic”. Al met al dus een superadresje. In de eerste klim (hetzelfde stuk waar we gisteren waren afgedaald) kwam ik een boertje tegen die zijn paarden (Itorri's) aan het roepen was. Even gestopt om foto's te maken. Ik mocht het paard vasthouden en heb geprobeerd een beetje een Spaans gesprekje te voeren. Ging best al een beetje. Daarna weer opgestapt, want René zal wel ongerust worden waar ik bleef. In het laatste stuk van de klim zag ik René al staan kijken en haalde het boertje mij weer in en…..ja hoor, boven stond hij weer met René te praten. Verder langs het stuwmeer gereden door het Bosque d'Iraty. Na een mooi klimmetje over het asfalt volgde een pittige klim onverhard. Ook onverhard afdalen, dat was best even wennen met bagage. Eenmaal boven kregen we loon naar werken. Een schitterende afdaling over asfalt van 6 km en je kwam echt niemand tegen. lees verder >


Coast to Coast: etappe Refugi de Rebost – Mas La Bauma

Zaterdag 1 oktober 2005.
Na weer een lekkere lange nacht en een goed ontbijt vertrekken we. Binnen een minuut fietsen heb ik alweer ademnood, als gevolg van een paar steile onverharde stukken naar de asfaltweg. Op het asfalt gekomen, gaan we verder met de beklimming die ons gisteren tot de refugi bracht. We gaan naar een hoogte van 2070 meter, de Coll de Pall. Na een uur zijn we op de top, het hoogste punt van deze reis. In de verte zien we een groepje steenbokken over de berg scharrelen. Dan gaan we maar weer eens afdalen. Al gauw houdt het asfalt op en dalen we verder af over de skipiste, onder een lift door en dan een aardig steil pad naar beneden, dat we bijna helemaal op de fiets kunnen doen. In het wintersportdorpje even de supermarkt bezocht voor een lunchpakket. Nog één keer een pas over en dan gaan we de bergen langzamerhand verlaten.
Tijdens de afdaling stoppen we voor de lunch en genieten nog even van het zicht op de laatste hoge toppen. Bij Castellar de N'Hug slaan we af en rijden weer een schitterend stuk, waarbij we  flink afdalen. lees verder >


2004

Verslag reis Pyreneeën (kust naar kust)

De laatste week van september vertrokken we met de hogesnelheidstrein vanuit Brussel naar het stadje Hendaye in het uiterste zuidwesten van Frankrijk. Als gewone bagage namen we onze mountainbikes mee in een fietszak. Ons doel was om met de fietsen in drie weken de Pyreneeën van West naar Oost te dwarsen.
Tijdens het plannen van de reis vonden we via het internet de website van Col d’ Extreme. We mailden de verantwoordelijke van deze reisorganisatie met de vraag of hij ons kon helpen met het plannen van de tocht. We hebben immers al heel wat fietsreizen achter de rug en wilden tijdens deze tocht zeker niet onvoorbereid vertrekken. In onderling overleg werd een route gepland en werden de overnachtingen geboekt. We kregen een duidelijk roadboek waarop alles perfect was uitgeschreven. Op deze manier ging de tocht langs de mooiste plekken van de Spaanse en Franse Pyreneeën en waren we er steeds van verzekerd om binnen te slapen. lees verder >


Randonneur oostelijke "Pyries" – custom made

Hier een kort verslag van onze geweldige fietsvakantie, die zeer goed georganiseerd was.
Vooraf is in onderling overleg de route bepaald, voornamelijk over verharde wegen, met af en toen voor ons ‘avontuur’ een stukje onverhard.
Onze tocht begon eigenlijk al in Nederland: vanaf het huis van één van ons in Rotterdam zijn we ‘s ochtends naar vliegveld Zestienhoven gefietst. Wat een heerlijk overzichtelijk vliegveld is dat! We konden daar een fietsdoos kopen en hebben in de vertrekhal onze fietsen ingepakt.
Vanaf Rotterdam zijn we naar Girona in Spanje gevlogen, waar we eerst onze fietsdozen tegen betaling konden opslaan in een hotel nabij het vliegveld. Vervolgens zijn we in 2 dagen naar Frankrijk gefietst, waar we min of meer een rondje gemaakt om vervolgens weer terug te keren naar Spaanse bodem.
lees verder >


 Volgend jaar willen we weer!

“Volgend jaar willen we weer, maar dan coast to coast door de Spaanse Pyreneeën”. Dit waren de woorden die we na onze tocht van vorig jaar (Caldegues-Caldegues) aan Col d’Extrême mailden. Een paar maanden later kregen we een telefoontje dat er van alles mogelijk was en of we niet onder het genot van een hapje en een drankje even uiteen wilden komen zetten wat we precies wilden. Natuurlijk waren we meteen razend enthousiast. Na een avondje foto’s en tot de verbeelding sprekende verhalen werd er serieus werk gemaakt van onze plannen. Het zou een reis van 21 dagen worden, waarbij globaal de route zou worden gevolgd van de Transpirinaika. Net als het jaar daarvoor zouden we zelf onze bagage vervoeren.
Onze auto neergezet in Caldegues, gingen we in eerste instantie op de fiets over de Col de Puymorens richting Foix. Daar verbleven we in een prachtige chambre d’hôte, gerund door twee gezellige landgenoten, die een heerlijk diner voor ons bereidden. Heel vroeg in de ochtend werden we op de trein naar Biarritz gezet, omdat we van daaruit zouden gaan fietsen. Het bleek best geinig om het hele stuk eerst (op Franse bodem) met de trein te gaan om vervolgens terug te fietsen in oostelijke richting.
In Biarritz aangekomen, met de ”boemel“ verder naar St Jean-Pied-de-Port, vanaf waar we gedeeltelijk onverhard verder zouden gaan. Het was meteen weer adembenemend. lees verder >


Reisimpressies Randonneur 2010

Reisimpressies Randonneur 2008 & 2009

Reisimpressies Randonneur 2006 & 2007

————————————————————-

Reisimpressies Randonneur 2002 & 2003