Pyreneeën West – Oost 2007, dag 7 (vrijdag 6-7-2007)
De nacht was stil en goed in Tuixent. Vandaag starten we met de beklimming van de Coll de Josa (1625 m.). Aan het ontbijt zal het niet liggen. We krijgen met .jpg)
olijfolie en tomaat geïmpregneerde boterhammen voorgeschoteld met goede gerookte ham. Daarnaast geroosterd brood, jammetjes, sap, koffie en thee. In de tuin worden alle banden op spanning gebracht en de tassen worden in de Bello-van geladen.
Om 8:30 uur vertrekken we. Aanvankelijk loopt de klim langzaam omhoog. De ochtendzon geeft een prachtig strijklicht door het dal: tijd voor foto’s en video. De klim wordt serieuzer en loopt steil door het bos naar de top. Hier wordt weer verzameld. We dalen pijlsnel af naar de hoofdweg C16 en vervolgen noordwaarts naar Guardiola de Berguedà. We drinken koffie in een anoniem barretje. In Guardiola gaan we oost via de B402 richting de Coll de Merolla. We kiezen niet de zwaardere variant: Castellar de N’Hug laten we links liggen. Na verzameld te hebben op de niet te zware col dalen we af naar Gombrèn waar Patrick ons opwacht op een hoger gelegen schaduwrijk kerkpleintje. Heerlijk!
Met goed gevulde maag wordt verder afgedaald naar Campdevànol. We kiezen hier de drukke N152 richting Ripoll. Het stadje met veel industrie krijgen we goed te zien, omdat het doorgaand verkeer via een grote lus naar de C26 richting Camprodon wordt geleid. De vermoeidheid slaat toe; op een op en neer glooiende weg wordt er in een treintje gereden. De temperatuur van 36 graden Celcius speelt ons parten en dus wordt er in Sant Pau (of was het Camprodon) gestopt voor een ijsje. Dat wordt hier gegeten in de worstenmakerij/bar/restaurant. Aan de bar staat een lokale held in licht beschonken toestand: in het verleden heeft hij de Tour gereden. Met moeite krijgt hij het ons duidelijk gemaakt.
Over een mooie weg rijdt het treintje weer verder. Langzaam aan verliest het treintje zijn wagonnetjes als de weg weer begint te stijgen naar Molló. Aangekomen bij het hotel wordt in de tuin bier gedronken, waarbij Arne ons verrast met worst uit de worstenmakerij annex bar annex restaurant. Dat is bijkomen! Even later trekken een aantal van ons wat baantjes in het voor onze maatstaf frisse water van het zwembad. Het diner ’s avonds is prima en wordt afgesloten met een cognac, een armagnac of een likeurtje en veel geanimeerde gesprekken. In de stille nacht is het goed slapen.
