Kort maar krachtig in de Ariège, voorjaar 2004

Voor het tweede achtereenvolgende jaar hebben mijn vrouw en ik een (helaas) korte, maar intensieve Pyreneeënweek beleefd.
En wederom volgens het inmiddels beproefde “custom made” recept. Medio april maken we onze wensen kenbaar: wanneer we willen gaan, hoeveel overnachtingen, welk gebied, welke cols, hoeveel kilometer per dag, welke nevenactiviteiten, etc. Binnen afzienbare termijn ligt er vervolgens een uitgewerkt voorstel op tafel, dat op een kleine aanpassing na, op ons lijf geschreven is.
Was ons vorig jaar in de westelijker Pyreneeën reeds de relatieve rust opgevallen, het gebied van de Ariège waar dit keer ons “werkterrein” lag, ademde in nóg sterkere mate een atmosfeer van rust en onthaasting. Zo kwamen we, hoewel het reeds eind juni was, in de hele beklimming van de magnifieke Col d’Agnes (1570 m.) niet meer dan drie wagens tegen! Wat een (letterlijke) verademing (geen last van uitlaatgassen) in vergelijking met de als veel drukker ervaren Alpen en Dolomieten!
Net als andere departementen heeft de Ariège zijn eigen fietservriendelijke borden, door middel waarvan de fanatieke fietsers omhoog worden geleid naar de top van de gerenommeerde cols en waarmee respectievelijk wordt aangeven hoe hoog je bent, hoe ver je nog moet tot de top en welk percentage je daarbij te wachten staat.
De tour die we hebben gemaakt liep van Seix naar Foix en vervolgens naar Rieutort, iets ten noorden van de hoogvlakte van de Cerdagne. Hierbij werden onder andere de volgende cols bedwongen: Latrape (1111), Agnes (1570), Péguère (1375), Jouels (1247), Chioula (1431) en Pailhères (2001). Het gemiddeld aantal hoogtemeters per dag bedroeg 2500. Met opzet lag het accent niet enkel op de uit de Tour de France bekende cols. En landschappelijk gezien was dat bepaald geen verkeerde keus!
De weersomstandigheden waren gevarieerd: van 35° op de eerste dag tot 11° in de mist (wolken) bovenop de majestueuze Pailhères.
De overnachtingen waren wederom perfect geregeld. In eerste instantie in een sfeervol familiehotel, ideaal gesitueerd tussen de Col de la Core en de Col de Latrape, vervolgens een prachtig ingerichte chambre d’hôte, landelijk gelegen tussen de Col de Marrous en Foix en tot slot een luxueuze gîte in het gezellige Rieutort. Prima maaltijden, waarbij de samenstelling van het ontbijt was afgestemd op de actieve buitensporter en de lunchpakketten bijna exorbitant van inhoud waren.
In principe loop ik eens in de 5 jaar een halve marathon. Volgend jaar zou de volgende zijn. Het idee is inmiddels bij me gerezen om deze marathon op de mountainbike te doen…. , van Atlantische Oceaan naar Middellandse Zee.

Herman & Elly Oosterkamp, Ede
juni 2004