“Dat heb ik toch maar effe geflikt”

Luz-Ardiden – Portet d’Aspet 2007

Fos, 29 juli 2007, de startplaats van de eerste ‘etappe’ van onze  rondreis door de mooie Pyreneeën. ’s Morgens zitten we vroeg aan het ontbijt, zodat we rond een uur of 9 op de fiets kunnen zitten. We zijn met een groep van 9 mensen waarvan 2 op dat moment nog onbekend. Onze ploegleider Patrick kampt nog met de naweeën van de ziekte van Pfeiffer, wat ons niet slecht uitkomt. Hij is daarmee namelijk de aangewezen man om ons ‘peloton’ met een heuse ploegleiderwagen te vergezellen.

De hemel is strak blauw en alles wijst op het begin van een mooie week. De eerste kilometers zijn nog vlak, een goede warming-up. Er wordt nog vrolijk gekletst in de groep, maar dat zal gauw verstommen. De eerste col doemt op, Col du Portillon  en het tempo daalt. Al gauw niets dan gezucht en gekraak van gepijnigde lichamen, altijd weer even wennen die eerste bergen.

Naarmate de klim vordert, valt de groep uiteen. Iedereen rijdt in zijn eigen tempo omhoog, maar op de top wordt er gewacht. Bij aankomst staat de ploegleiderwagen gereed  en we worden verwelkomd met een foto en een mueslireep (de eerste van de vele die nog zullen komen). Als ik weer een beetje op adem ben besef ik weer waarom je zo afziet tijdens de klim: met voldoening kijk ik naar het fantastische uitzicht en ik denk: ‘Dat heb ik toch maar effe geflikt!’. Als iedereen weer gereed is, gaan we dalen: kin op het stuur en met een noodgang naar beneden, wat een kick! Ook dat hoort bij fietsen in de bergen.

Aan het eind van de middag komen we aan in het dorpje Azet. Iedereen ligt uitgeteld in de namiddag zon. We krijgen een colaatje van de gastvrouw, dat heeft me nog nooit zo goed gesmaakt! In Azet zullen we de tweede nacht doorbrengen. Het avondeten smaakt iedereen uitstekend en we gaan vroeg slapen… morgen de volgende etappe.

En verder…

Binnen de groep was er een redelijk groot niveau verschil tussen de renners (van echte wedstrijd rijders tot mooi-weer-fietsers). Doordat iedereen in zijn eigen tempo de cols beklom en we boven op elkaar wachtten, was het toch voor iedereen een uitdaging. Op een dag na hebben we de hele week zeer goed weer gehad: veel zon, klein beetje wind. De temperatuur was wel vrij hoog, tussen de 25 en 32 graden in de middag. We gingen daarom elke dag vroeg op pad (+/- 09.00 uur) en we hadden in de ploegleiderwagen ruimschoots sportdrank en water liggen.

De routes stonden goed aangegeven, af en toe mist er ergens een wegaanwijzer, maar verder was alles helder.  De wegen waren ook goed begaanbaar. Tijdens de week zijn we op een aantal punten afgeweken van de originele routebeschrijving. Soms om de rit iets korter te maken, soms juist om een extra col te doen. Halverwege de week hadden we een (relatieve) rustdag. Dat is zeker een aanrader, een week achter elkaar zware dagen maken vergt veel training vooraf (en dat was niet bij iedereen het geval). En een dagje vrij op vakantie mag best! ;-)
 
Luuk , 
juli-augustus 2007